Toronto’da binlerce Kürt, 17. Kürt Kültür ve Barış Festivali’nde bir araya geldi


Kanada’nın Toronto şehrinde düzenlenen geleneksel Kürt Festivali dün yapıldı. Festivale Eski HDP milletvekili Ahmet Yıldırım, Gazeteci Mutlu Çiviroğlu konuşmacı olarak katılırken, Kürt sanatçılardan Mikail Aslan, Seyda Perinçek ve Ali Zendi katılımcılara dinleti verdi.


Festivalde, çocuk folklor ve müzik korusu oldukça renkli gösteriler sergilediler.

Açık havada düzenlenen festivale, Kanada hükümetinin iktidarda olan liberal partisinden Michael Levitt milletvekili ve muhalefet partisi olan Conservative’den Peter Kent konuşmacı olarak katıldı.

Kanadalı milletvekilleri yanı sıra, sivil toplum örgütleri ve diğer toplum örgütleri temsilcileri de festivalde birer konuşma yaptılar.

Festival katılımcılarına Kürt yemekleri sunuldu ve geleneksel Kürt kültürü tanıtıldı.

Festivale davetli olarak katılan Gazeteci Mutlu Çiviroğlu gözlemlerini iznews’e değerlendirdi.


“Kanada gibi uzak bir ülkede yaşayan Kürtlerin kendi özgün kültürlerini yaşatmaya çalışması, kendi yurtlarının dışında gelip yerleştikleri bir ülkede kendi kültürlerini sürmeye çalışması ciddi önem taşıyor. Özellikle, çocuklara kendi halk danslarını öğretmeleri ve çocuk müzik korosunun oluşturulması, çocuklara verilen değeri gösteriyor, bu durum mutluluk verici.” diyen Çiviroğlu, sözlerini şöyle sürdürdü, “bu festival aslında kendi memleketlerinden uzakta olan çocukların kendi kültürleriyle tanıştırılma çabasıdır. Bunun dışında binlerce kürdün bir araya gelerek beraber müzik dinlemesi, halay çekmesi, beraber eğlenmesi, kaynaşması Kürt kültürünün devamlılığı acısından önemli bir detaydır. Bende bu festivalde yer almaktan mutluluk duydum, oldukça başarılıydı. Böyle bir etkinlik organize ettikleri için Toronto Kürt Kültür Merkezini de kutlamak gerekiyor.”

Toronto Kanada’nın en büyük şehri olarak biliyor. Sığınmacı ve mülteci olarak yaklaşık 10 bin Kürt ikamet ediyor.  Çoğunluğu Türkiyeli Kürtlerden oluşturuyor.

iznews agency | Çiğdem Ay

Toronto’da binlerce Kürt, 17. Kürt Kültür ve Barış Festivali’nde bir araya geldi


Could Turkey use Syria safe zone to remake the area’s demographics?


Turkey’s track record in Syria suggests it might use a U.S.-backed safe zone planned for Kurdish-majority northeastern Syria to fundamentally reshape the region’s demographic makeup, though Washington would likely stand in its way.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has for months threatened to launch a cross-border military operation to drive out the People’s Protection Units (YPG) from the area, saying the Syrian Kurdish force is an extension of the Kurdistan Workers’ Party (PKK) that has been fighting for self-rule in Turkey’s mainly Kurdish southeast for more than three decades.

Turkey’s offensive into northeast Syria has so far been blocked by the United States, which armed, trained and backed the Syrian Democratic Forces (SDF), largely made up of YPG fighters, to help it defeat Islamic State (ISIS) in Syria. But Turkey and the United States last week agreed to establish a joint operations centre to oversee a safe zone in Syria. Details of the deal have not been revealed, but most observers believe differences remain over safe zone size and which troops would patrol it.

Turkey’s previous cross-border offensives suggest the zone would be less than safe for many of its present, mainly Kurdish, inhabitants. After Turkey seized the northwestern Syrian Kurdish district of Afrin in early 2018, its Syrian militia proxies, the Free Syrian Army, looted houses in broad daylight.

Throughout the ongoing occupation, Turkey has done nothing to prevent documented human rights violations, including the displacement of more than 100,000 native Afrin Kurds.

Turkey also oversaw the resettlement of displaced Arabs from elsewhere in Syria in vacated Kurdish homes. It has even given them residence permits to stay in the region. By doing so, it is creating new demographic facts on the ground in a region that has historically been overwhelmingly Kurdish.

The main regions of Syrian Kurdistan are situated east of the River Euphrates. After the Aug. 7 preliminary agreement between Turkey and the United States to create a safe zone in that area, the U.S. embassy in Ankara said, “that the safe zone shall become a peace corridor, and every effort shall be made so that displaced Syrians can return to their country.”

“The term peace corridor refers to two different animals: for Turkey, it’s the total elimination of PKK cadres in northern Syria; for the U.S., it is a workable solution to make both Turkey and the YPG/PKK avoid clashing,” Mustafa Gürbüz, a non-resident fellow at the Arab Center in Washington. “Unless a paradigm shift occurs on either side, it is impossible to have a long-term safe-zone agreement.”

Turkey frequently talks of its intention to send the majority of the 3.6 million Syrian refugees back to their homeland. This could mean resettling Syrian Arabs in Kurdish-majority areas, as it has done in Afrin, so as to destroy any contiguous Kurdish-majority region on Turkey’s border.

Turkey plans to resettle some 700,000 Syrian refugees in Kurdish-majority northeast Syria following the safe zone’s establishment. This is possibly part of a project to lessen the unpopular presence of Syrian refugees in Turkey and fundamentally change the demographics of northeast Syria in a similar fashion to the Syrian Baathist Arabisation drive of the 1960s and 1970s. That plan sought to repopulate Kurdish-majority areas on the Syrian border with Arabs to separate Syria’s Kurds from the Kurds of Turkey and Iraq, where Kurdish nationalism was on the rise.

The Syrian government planned to remove Kurds from a zone along the Syrian border with Turkey nine miles deep and 174 miles wide. It never fully materialised, though many Kurds were forcibly uprooted and their land resettled by some 4,000 Arab families.

Turkey may well see the safe zone as the first step to building a similar “Arab belt” along the border. The exact size and location of the safe zone is not yet clear. Turkey wants a 20-mile deep zone spanning the entire border while the United States has suggested a much smaller nine-mile deep zone. Turkey remains adamant that the zone should be no less than 20-miles deep and says it will launch a unilateral military operation if it does not get what it wants.

A zone that size would include all of Syrian Kurdistan’s major cities, many of which are close to the Turkish border, and would be unacceptable to the YPG and the multi-ethnic SDF umbrella force.

The United States may convince Turkey to instead settle for establishing the safe zone around the Arab-majority border town of Tel Abyad, where resettled Syrian Arab refugees may prove less contentious in Kurdish-majority areas.

“Kurds see Tel Abyad as a part of Syrian Kurdistan because it is one of the regions where the Arab belt project was implemented and the demographics there were changed decades ago,” said Mutlu Çiviroğlu, a Kurdish affairs analyst.

It is unclear whether the United State will be able to persuade Turkey to make significant concessions.

“The American team was convinced that Erdoğan was going to invade northern and eastern Syria,” said Nicholas Heras, Middle East security fellow at the Center for a New American Security. “There was an air of desperation from the American side during these talks that has not existed before.”

His party’s defeat in mayoral elections in Turkey’s biggest city and financial capital Istanbul shook the president, Heras said. Consequently, Erdoğan views the Syria issue “as a cornucopia that he can use to satisfy the Turkish body politic that he senses is turning against him”.

“The American team believed that Erdoğan was going to invade, push out the SDF from a large swathe of the border, and nearly simultaneously move refugees into the void,” Heras said. “What is really bothering the American side is a belief that there could still be a moment when U.S. and other coalition forces will need to fire on Turkish troops in order to protect the SDF.”

Heras said there had been a quiet war between the U.S. State Department that wanted to give the Turks more room to operate in SDF areas, and the U.S. military that was pushing back hard.

“Neither the Turks nor the Americans have agreed to much, except to keep talking,” he said. “But that is a win for both the U.S. military and the SDF, because the longer the Turks are kept at bay, the less likely Turkey can pull off an invasion.”

Heras doubted the Turkish-backed Free Syrian Army would be able to operate in any safe zone, noting that they had “no protection whatsoever from coalition forces”.

“U.S.-led coalition forces in northern and eastern Syria have almost no trust for Turkey’s Syrian rebel proxies,” he said. “If they try to operate in SDF areas, they will be shot.”

Syrian Kurds believe Turkey uses its Syrian proxies in order to shield itself from charges of abuse, Çiviroğlu said. He said he doubted the United States would permit Turkey to alter the demographics of northeast Syria.

“I don’t think the U.S. will accept this because this is against international law and it doesn’t solve any problems,” he said. “Also ethically, the U.S. will not accept such a thing in my view because these are the people that have been fighting side-by-side with the U.S. against ISIS.”

Paul Iddon

Mutlu Çiviroğlu: ‘Güvenli bölge’ anlaşması, ABD’nin Türkiye’nin tek taraflı operasyonuna müsaade etmeyeceği anlamına geliyor.’

Konuşa Konuşa’da Gülten Sarı’nın konuğu, gazeteci ve Kürt sorunu analisti Mutlu Çiviroğlu. Türkiye ile ABD arasında varılan ‘güvenli bölge’ anlaşmasını değerlendiren Çiviroğlu, ‘müşterek harekat merkezi’ kurulmasının, ABD’nin, Rojava’yı Türkiye’ye terk etmek istemediğini ortaya koyduğunu söyledi.

Konuşa Konuşa’yı buradan dinleyebilirsiniz:


Türkiye ile ABD heyetleri arasında dün tamamlanan ‘Güvenli Bölge’ görüşmelerini Gazeteci Mutlu Çiviroğlu üç başlık altında iznews’e değerlendirdi

Türkiye ile ABD heyetleri arasında dün tamamlanan ‘Güvenli Bölge’ görüşmeleri Gazeteci Mutlu Çiviroğlu üç başlık altında iznews’e değerlendirdi.


Türkiye ile ABD heyetleri arasında dün tamamlanan ‘Güvenli Bölge’ görüşmeleri Gazeteci Mutlu Çiviroğlu üç başlık altında iznews’e değerlendirdi.

Röportaj: Çiğdem Ay

Bugün heyetler arasında tamamlanan ve sınırlı yapılan açıklamalarla birlikte ‘Güvenli Bölge’ görüşmelerini hakkında ne düşünüyorsunuz?

Öncelikle Amerikan Büyükelçiliği’nin açıklamalarını dikkate alarak yorumda bulunmak gerekir. Çünkü geçmişte tarafların (ABD ve Türkiye) açıklamalarının çok farklı olduğu görüldü. ABD’nin Türkiye Büyükelçiliği’nin açıklamaları önemli, heyetler arasında yapılan görüşmede üç ana maddeye vurgu yapılıyor.
Koridor meselesi adına yapılan açıklamalarda dilin muğlak olduğu kesin, çünkü tam olarak ne kastedildiği belli değil.

“Zaman kazanmak adına yapılmış bir manevra olabilir”

Gözlemlenen zaman kazanma Türkiye’nin tek başına adım atmasının önüne geçme ve buna bağlı olarak ABD’nin sürecin içerisinde beraber ve koordineli hareket edilmesi için Türkiye’yi ikna ettiği ve ne yapılacaksa beraber yapılacak.

Türkiye sınırları içerisinde ortak operasyon merkezleri kurulabilir”

Bunun pratik adımı olarak Türkiye sınırları içerisinde koordine merkezlerinden bahsediliyor ve önemli bir husus olarak görülüyor.

Her ne kadar şaşırtıcı olmasa da iki güçte müttefik, bir çok konuda iş birlikleri var, örneğin Kobani, Menbiç hatlarında ortak devriye sınır faaliyetleri olmuştu.

İkinci madde olarak, Türkiye’nin güvenlik kaygılarını giderme hususu var, ama bu adımların ne olduğu net olarak belirtilmediği için yorum yapmak güç…

Üçüncü olarak, Suriyelilerin dönmesi için barış koridorlarının oluşturulmasından bahsediliyor, bu madde de yoruma açık; Burada Kuzey Suriye’nin yani Rojava toprakları Suriye’nin geneline göre istikrarlı, huzurlu bir bölge. Siyasi açıdan bir yönetim var Kürtler, Süryaniler, Araplar, Ezidiler yine cinsiyet acısından bakıldığında da kadınlar hayatın her alanında birlikte yaşamlarını sürdürmekte huzurlu bir ortam mevcut.

Barış koridorunun oluşturulmasında kasıt:

Bu bölgenin daha da güçlendirilmesi mi ? Yoksa koalisyonla birlikte IŞID’ten kurtarılan Deyrizor, Tapka, Rakka gibi kentlerin yeniden yapılanması ve insanlarin buraya tekrardan dönüşünün sağlanması mi?

Bundan sonraki süreçte ABD Suriye siyasetini hangi düzeyde yürütebilir?

ABD hem Türklerle hem Kürtlerle işbirliği içerisinde olduğu için önemli bir güç. Fakat somut olarak adımların ne olacağı belirtilmediği için ben ABD’nin Suriye siyasetini şimdilik yakın bir zeminde yürüyeceğini düşünüyorum.

Washington ‘da Türk hükümetinin S-400’ler unutturmak için bu gündemi öne çektiği vurgulanıyor. Türkiye’nin kendi iç kamuoyuna sunabileceği başarılı olduğu bir durum var. Örneğin; Türkiye’nin güvenlik kaygılarına önem verildiği vurgulanıyor, koordinasyon merkezleri kuruluyor.

ABD ve Türkiye’nin Kürtlerle işbirliği hakkında ciddi derin ayrılıkları olduğu biliniyor

Kürtler acısından nasil değerlendiriyorsunuz?

Kürtlerin henüz bir açıklaması yok. Aynı zamanda ben Kürt yetkililerin de açıklamasını bekliyorum . Türk ve ABD yetkililer görüştükten sonra Rojava’ya gelip Kürt yetkililerle görüşülüyor, muhtemelen yarın ya da bugün ABD yetkiler gelip neler konuşulduğunu Kürt yetkilierle paylaşacaklardır.

Diğer taraftan ABD ve Türkiye’nin Kürtlerle işbirliği hakkında ciddi derin ayrılıkları olduğu biliniyor. Benim somut olarak görebildiğim ABD Türkiye’nin tek taraflı adım atmasını önleyerek koordineli hareket etmek istiyor. | iznewsagency

İŞİD-in azərbaycanlı gəlinləri

Suriyanın İslam Dövləti qrupunun nəzarətindəki son istehkamından evakuasiya edilən insanların çoxunun qrupun döyüşçüləri ilə qohumluğu var. Suriyada ekstremist yaraqlıların dul qalmış arvadları və uşaqları xaricilər üçün xüsusi düşərgədə saxlanılır.

Amerikanın Səsinin bu yaxınlarda Suriyanın Əl-Hol düşərgəsinə baş çəkən müxbiri Mutlu Çiviroğlu oradakı qadınların vəziyyəti ilə tanış olub.

O düşərgədə heç də hər kəs bu işə könüllü, ürəkdən, ixtifar hissi ilə qatılmayıb.
Mutlu Civiroğlu

O, düşərgədə qeyri-insani durumun, çirkablıq və qeyri-sanitariyanın hökm sürdüyünü deyib. Uşaqların vəziyyətini açınacaqlı adlandıran Çiviroğlu hökumətləri onları qəbul etməyə çağırıb. Müxbir qadınların, xüsusilə Avropa ölkələrindən gələn qadınların hökumətlərinin onları qəbul etmək istədiyini bildirib.

Adının Ayişə olduğunu deyən azərbaycanlı qadın həyat yoldaşı ilə birgə Suriyaya getdiyini deyib. Həyat yoldaşının Kobanyada öldürülməsindən sonra bu düşərgəyə sığınan Ayişə düşərgədə yaşanan çətinlikləri haqda da danışıb.

Anasının xristian, atasının şiə olduğunu deyən digər bir azərbaycanlı qadın anasının onu qəbul etmək istəmədiyini bildirib.

Mutlu Civiroğlu iki həftə öncə 14 yaşlı azərbaycanlı qızın nənəsinin də iştirakı ilə boğularaq öldürüldüyünü deyib. Qızın günahı isə başını örtmək istəməməsi olub.

Ərləri döyüşdə öldürülmüş yüzlərlə qadın düşərgələrdə uşaqları ilə birlikdə yaşayır.
Ərləri döyüşdə öldürülmüş yüzlərlə qadın düşərgələrdə uşaqları ilə birlikdə yaşayır.

Digər qadınlar da vətən həsrəti ilə yaşayır. Tacikistandan olan br qadın oğlunun çəkdiyi ümid dolu rəsmlərini göstərərək, göz yaşlarını saxlaya bilməyib.

Suriya və İraqda həyat yoldaşları İŞİD-ə xidmət edən bəzi qadınlar ölüm hökmlərinə məhkum edilib. İraqda valideynlərinin terrorçular tərəfindən öldürülən uşaqların taleyi narahatlıq mövzusudur.

Məhkəmənin qərarı ilə edam edilən qadınların övladlarının taleyi bəlli deyil.

Lakin yardım təşkilatları düşərgələrdə həyatın kritik vəziyyətdə olduğunu və fövqəladə vəziyyətdən çıxmaq üçün zaman tələb olunduğunu deyir.


Feuding Syrian Kurdish political blocs dance around rapprochement

As French and US initiatives for intra-Kurdish rapprochement in Syria stall, it seems that piecemeal defections from the Kurdish National Council to the Kurdish autonomous administration in the north of the country are the rule of the day.

al-monitor An officer of the Syrian Kurdish Democratic Union Party (PYD) stands guard near the Syrian-Iraq border, Oct. 31, 2012. Photo by REUTERS/Thaier al-Sudani.


France and the United States are encouraging a rapprochement between Syria’s two feuding Kurdish political blocs, the Democratic Union Party (PYD) and the Kurdish National Council, which is an official part of the Syrian opposition in exile known as the National Coalition of Syrian Revolution and Opposition Forces.

A Kurdish detente could serve as an early step toward incorporating parts of the opposition into the PYD-led autonomous administration of northeast Syria. In turn, wider opposition participation could help the autonomous administration gain a seat at negotiations to end the civil war, as well as win local and international recognition now that the main reason for the autonomous administration’s foreign support — the territorial fight against the Islamic State (IS) — has ended.

But the prospect of Kurdish rapprochement in Syria faces an uphill battle. Turkey wields influence over the Kurdish National Council and opposes the move; meanwhile, both Kurdish factions have unrealistic demands for a deal. Rather than an agreement at the organizational level, the most likely path forward for Syrian Kurdish cooperation involves disaffected council groups breaking off piecemeal to join the PYD-led autonomous administration, as they have done in the past.

The PYD and the council are at odds over the PYD’s nonconfrontational stance toward Damascus, the council’s proximity to the Turkish-backed Syrian opposition and each faction’s connection to rival Kurdish regional powers. Negotiations between the two sides to unite failed early in the civil war over power-sharing disputes. Since then, the council’s parties have refused to apply for licenses to participate in the autonomous administration, a fact the PYD has used to repress the council’s political activity.

Turkey opposes a Syrian Kurdish detente, as well as any step that might legitimize the presence of the PYD in northeast Syria. Ankara considers the PYD to be a branch of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which has fought a decades-long insurgency against Turkey. Turkey’s peace process with the PKK collapsed in 2015, and despite hopeful indications this spring, it will likely remain that way as Turkish President Recep Tayyip Erdogan seeks to divert attention from recent political setbacks. In July, Turkey launched a new phase of its military campaign against the PKK in Iraq and once again threatened to invade PYD-led northeast Syria.

Mutlu Civiroglu, a journalist who specializes in Kurdish affairs in Syria and Turkey, told Al-Monitor that following the blow Erdogan received in local elections this year, “he needs something to consolidate, to bring back his support, the morale of his base.” Civiroglu added, “National security is beyond sacred for many Turkish politicians. When the issue is national security, they all keep silent, they all support the government.”

Turkish opposition is not the only hurdle to Syrian Kurdish rapprochement. While both Kurdish parties endorsed the detente proposal, their key demands seem to preclude a deal. Top PYD officials have stipulated that for talks to move forward, the Kurdish National Council must leave the Syrian National Coalition, which would strip the council of its political relevance as the only internationally recognized Syrian Kurdish opposition group, as well as disrupt the lives of council members living in Turkey.

“There’s no talk within this [detente] initiative, nor any direction within this initiative, toward withdrawing from the Syrian National Coalition or dealing negatively with it,” Hawwas Khalil Saadun, a council representative and member of the Syrian National Council, told Al-Monitor.

Meanwhile, the Kurdish National Council has called on the Rojava Peshmerga, its military wing based in Iraqi Kurdistan, to enter northern Syria to ensure the terms of an agreement with the PYD are implemented. The PYD will “never” accept this, Mohammed Abdulsattar Ibrahim, a Syrian Kurdish journalist with Syria Direct, told Al-Monitor. PYD officials maintain that “if there are two Kurdish forces on the ground, they will fight with each other, as happened between [Massoud] Barzani and [Jalal] Talabani from 1994-1998 [in Iraq]. That’s very possible,” Ibrahim said.

While the Kurdish National Council and the PYD are unlikely to strike a deal, wider Kurdish participation in the autonomous administration is possible — via council parties breaking off piecemeal and joining the administration.

Some council members have long disagreed with their organization’s closeness to the Turkish-backed Syrian opposition. One sticking point was Turkey’s resistance to the 2017 Kurdish independence referendum championed by Barzani of the Kurdistan Democratic Party in Iraq; he helped found the council and enjoys good relations with Ankara. Then came the rebel invasion of the Syrian Kurdish enclave of Afrin in January 2018. Turkish-backed Syrian opposition groups committed widespread human rights violations against Kurds, and resettled Arabs evacuated from the suburbs of Damascus — who survived years of strangling siege imposed by the Syrian government — in houses abandoned by Kurdish residents. The council condemned the assault on Afrin when it occurred, but ultimately remained within the Syrian opposition.

“What happened in Afrin horrified people, including [Kurdish National Council] people in Kobani, Jazeera and other parts. They are very much afraid the ongoing atrocities in Afrin will recur in other Kurdish regions,” said Civiroglu.

Internal tensions caused by the council’s closeness to the Turkish-backed Syrian opposition, in addition to routine conflicts over power and positions, have resulted in several defections over to the autonomous administration. Certain council politicians imply that the defectors are PYD plants.

In 2016, three parties previously expelled from the council formed the Kurdish National Alliance, which went on to participate in formal autonomous administration elections. Two years later, prompted by Turkey’s assault on Afrin, the president of the Kurdish Future Movement in Syria split from the council and established a new party that now works alongside the PYD. Thirty more colleagues from the Kurdish Future Movement followed suit soon after.

The specter of future defections looms large as long as the PYD is the dominant Kurdish power in Syria. Ibrahim said that when the council “used to call for a protest or demonstration, thousands of people came. Now, a few people attend.” He added, “When the [council] parties defect, it’s for their own interests — they want to have a role.”

In June 2019, one of the council’s oldest factions, known as the Yekiti Party in Syria, expelled three leaders primarily because of a power dispute, said Ivan Hassib, a local Kurdish journalist who covers internal council dynamics. These leaders, who went on to form a new party, have not expressed a desire to work under the autonomous administration, as their “popular base is Barzani’s people. … Today, if the party that defected directly joined the PYD, that’s like suicide,” Hassib told Al-Monitor.

Nevertheless, he added that two of the three ousted politicians were accused by former colleagues of connections to the PYD. They might remain independent, or join the autonomous administration sometime in the future.

For its part, the PYD encourages Kurdish (and Arab) opposition parties to participate in the autonomous administration system that it leads, if they register, and provides a degree of freedom to criticize policy while maintaining control over the most important decisions. The more opposition parties join the administration, the more they dilute the presence of leaders connected to the PKK, and the closer the administration appears to its ideological premise as a decentralized, democratic system. Movement in this direction reduces the chance of a Turkish invasion and increases the chance of continued Western support.

“The entire [autonomous] administration wants to unify the Syrian opposition,” said Khabat Shakir, a PYD representative in Germany.

Pending a major shift in northeast Syria — such as US President Donald Trump pulling out US troops in advance of the 2020 presidential elections, and/or a Turkish invasion — piecemeal defections from the Kurdish National Council to the autonomous administration are the most likely form of Kurdish rapprochement currently available.

Dan Wilkofsky

Gazeteci Mutlu Çiviroğlu, Al Hol Kampına ziyaretini ve gözlemlerini iznews’e anlattı


2014 yılında IŞİD Kürt topraklarına saldırdığında herkesin sorduğu soru aynıydı: Kürtler IŞİD’i durdurabilir mi?

Kürtlerin ve bölgede yaşayan halkların ve inançların zor bir süreçle karşı karşıya kalacakları öngörülüyordu. IŞİD kendini ilan ederken çok kuralsız bir savaşa girişeceğini belli etmişti.

IŞİD’in ortaya çıkışının temelinde Şam yönetimine karşı savaşmak olsa da 5 yıl boyunca savaşının büyük çoğunluğunu Kürtlere ve Kürtlerin yaşadığı topraklarda yürüttü.

Musul’dan başlayan ve Akdeniz’e kadar uzanacak bir alanda Irak, Şam İslam Devleti hilafetini amaçlayan örgüt, önündeki en büyük engellerden biri olarak gördüğü Kürt milis güçlerine karşı büyük bir savaş başlattı. Savaş sadece askeri olarak başlatılmadı, Ezidi, Hristiyan ve toprak savunması yapan müslüman Kürtler de IŞİD’in katliamlarında büyük bedel ödediler.

Kobani’de IŞİD’in yenilgisinden sonra,Halk Savunma Birlikleri (YPG) ile Türkiye arasında sınırlı olan iletişim tamamen koptu ve Türkiye, Kürt unsurlarını tehdit etmeye başlayarak Kürt güçlerini “terör” örgütü ilan etti. Uluslararası platformlarda buna yönelik diplomatik faaliyet yürüttü.

Türkiye ile Kuzey Suriye/Rojava sınır hattında da gerginlik gittikçe büyüdü ve bu gerginlik tırmanmaya devam ediyor.

IŞİD’in Kürt güçlerine karşı büyük hayallerle başlattığı Kobani savaşı, Irak Şam “İslam Devleti” temelleri için hem başlangıç hem de son oldu. Kobani savaşı sonrasında,IŞİD’in toprak hakimiyeti, üst üste aldığı yenilgilerin ardından hilafetin başkenti ilan ettiği Irak’ın Rakka vilayetini kaybetmesiyle son buldu.

En son sığındıkları Deirezzor’da binlerce militanını kaybetti. Geriye kalan binlerce militan ve yerleşik yaşama geçen aileleri ve çocukları uluslararası koalisyon destekli SDG’ye teslim oldu. Bu, Irak Şam İslam Devleti’nin toprak hakimiyetinin tamamen bittiğinin ve çöküşünün fotoğrafıydı…

IŞİD sonrasında Kuzey Suriye Özerk Yönetimi, dünyanın her yerinden çağırdığı gazeteci, akademisyen, hukukçu ve önemli şahsiyetlerle “IŞİD’lilerin uluslararası bir mahkemede yargılanma” koşulları üzerine geniş katılımlı bir çalıştay düzenledi.

Kuzey Suriye Rojava’da, Rojava Stratejik Ararştırmalar Merkezi (NRLS) tarafından “IŞİD” konulu foruma katılan deneyimli gazeteci Mutlu Çiviroğlu ile forumun amacı, uluslararası platformda olası karşılığı, esir IŞİD’li ailelerin durumu ve şu an bulundukları koşullar, Türkiye’nin Kürt bölgesine yönelik tehditleri, tarafların ne düşündükleri, ABD tarafında SDG ile Ankara arasında yapıldığı iddia edilen ara buluculuğu konuştuk.

Röportaj | İhsan Kaçar

Kuzey Suriye Rojava’da bulunan yaklaşık 70 bin IŞİD’li ailelerinin bulunduğu Al Hol Kampı |
Mutlu Çiviroğlu

IŞİD’in yenilgisinden sonra, sizin de katıldığınız uluslararası düzeyde bir konferans düzenlendi. Konferansın temel amacı ve tartışılan konular neydi?

“Kampta bulunan IŞİD’e yakın kişiler birçok vakaya karışıyor”

Mutlu Çiviroğlu | Konferans, IŞİD`in coğrafi olarak yenilmesinden sonra, yapılması gerekenleri tartışmak üzere yapıldı. Suriye Demokratik Güçleri`nin (SDG) elinde bulunan IŞİD`li militanların, kadınların ve çocuklarının, başlıca Al-Hol Kampı’nda bulunan insanların durumunun tartışılmasına yönelik bir konferanstı. Bu insanların dünya ve özellikle bölge için yarattığı riskler ve sorunlar var. Çünkü bu insanların sayısı Rojava’da, Kuzey ve Doğu Suriye’de çok fazla ve bu bir güvenlik sorunu oluşturuyor. Bundan bir süre önce militanların cezaevinden kaçma girişimleri oldu. Al-Hol Kampı’nda 14 yaşında bir kız çocuğunu öldürmeleri, bir asayiş görevlisini bıçaklamaları ve bundan birkaç gün önce Endonezyalı hamile bir kadını anlaşılmayan bir nedenden öldürmeleri gibi birçok olay yaşandı. Bu tür durumlara dikkat çekmek, ülkelerin kendi vatandaşlarını almaları ve en önemlisi eğer bu ülkeler vatandaşlarını kabul etmiyorlarsa, uluslararası bir mahkeme kurulması ve bunların nasıl yargılanabileceğine dair hukuki alışveriş tartışıldı konferansta.

Katılımcılar arasında devletleri temsilen resmi yetkililer var mıydı?

Mutlu Çiviroğlu | Bu konferans, devletler arası bir düzeyde olmadığı için, yönetimleri  temsil eden kimse yoktu. Daha çok kendi ülkelerinden gazeteci, doktor, akedemisyen, toplumlarında ağırlıkları olan insanlarla tartıştık. IŞİD sonrası sahada var olan sorunun yerel yetkililer tarafından dile getirilmesi; askeri, ekonomik, toplumsal olarak tartışıldı. Konforansta bulunan katılımcılar da bunu kendi ülkelerine aktarıyorlar. Bilgi alışverişi yapıldı. Amerika, Fransa, Güney Afrika, Mısır, Almanya, Arap Birlikleri`nden ve daha birçok ülkeden gelen katılımcılar vardı. Katılımcılar sahayı bizzat gözleme imkanı da buldular.

Konferansın sonuçları ne tür bir yansıma yaratabilir. AB ve ABD nezdinde karşılığını bulabilir mi?

Mutlu Çiviroğlu | 3 gün süren uluslararası bir konferansın, Rojava gibi bir yerde, savaşın yerle bir ettiği Suriye gibi bir ülkede  hiç aksamadan güvenli bir şekilde sürmesi  dikkat çeken bir nokta. Hem uluslararası hem de toplumsal sorunun tartışılması mutlaka etkili olacaktır ki bu kısmen başarılı oldu diyebiliriz. Birçok uluslararası medya kuruluşu bu sorunları dile getirdi. Al Hol Kampı | Mutlu Çiviroğlu

Yabancı ülkelerin vatandaşı olan esir IŞİD üyeleri ve aileleriyle ilgili uluslararası mahkeme düşünülüyor, bununla ilgili girişimler var mı? Orada bulunan koalisyon güçlerinin bu konudaki düşünceleri nelerdir? Mahkeme kurulacaksa belirli bir tarih üzerinde duruluyor mu? Eğer planlanıyorsa uluslararası mahkemeyi nerede kurmayı düşünüyorlar?Başlık

“Uluslararası güçler bu konuda biraz isteksiz davranıyor”

Gözlemlerine göre uluslararası güçlerin biraz isteksiz davrandığını ve Kürtler’de ’kendi sorunlarına çözüm bulmaya çalışıldığını dile getiren Mutlu Çiviroğlu, “Çok fazla IŞİD’li ve aileleri var ortada ve bu durum Rojava Kürtleri’ni hem ekonomik hem de toplumsal olarak çok büyük bir baskı altına almış durumda. Daha önce de belirttiğim gibi, kamplar ve cezaevleri çok büyük sorunlara sebep oluyor. Bu insanların cezaevlerinden, kamplardan kaçma ihtimalleri yüksek. Al-Hol Kampı’nı ziyaret ettiğim zaman 4 kişilik bir güvenlik ekibi bana eşlik etti. Çünkü güvenliğimizden endişe ediyorlardı.  Hâlâ radikal olan büyük bir kesim var kampta. Elbette herkes için aynı yargıya varmak doğru olmaz, pişman olanlar da var. Ama geneli itibari ile o kampın yarattığı tehlikeler mevcut. Uluslararası mahkeme fikri yeni ortaya çıktı. Rojava yönetimi; Fransa, Güney Afrika, Hollanda gibi ülkelerden hukuk uzmanları ile düzenlenen özel bir oturumda, uluslararası hukuktan herhangi bir onay gelmeden mahkumları kendilerinin de yargılayabileceğini dile getirildi. Bu benim için çok dikkat çekici bir noktaydı. Hem hukuksal hem de askeri olarak böyle bir şeyin uygulanabileceği bizzat dışarıdan gelen uzmanlar tarafından dile getirildi. Önümüzdeki süreçte bu konu biraz daha dile getirilecek. Tabi ki coğrafi olarak dışarıdan gelebilecek engelleri de göz önünde bulundurmak gerekiyor.”

Uluslararası mahkeme kurulursa, Özerk Yönetim’in Anayası’na göre mi IŞİD’lileri yargılayacak, yoksa IŞİD’lilerin yargılaması için yeniden özel bir anayasa çalışması mı devreye girecek?

“Savaş ve soykırım suçu ile yargılanacaklar”

Uluslararası mahkemenin kurulması kolay bir durum olmadığı ifade eden Çiviroğlu, “Bunu uluslararası koalisyonun desteklemesi gerekiyor.  Çünkü daha öncesinde yapılan mahkemeler bu minvalde yapıldı. Uluslararası hukuka  göre, birçok ülkeden yargılanması gereken insanlar var, o yüzden bu iş çok boyutlu; savaş ve soykırım suçları ile yargılanacaklar. “

IŞİDlilerin bulunduğu en büyül kamp olan Al Hol kampına gittiniz. Kamp ne durumda? IŞİD’lilerin örgütleme faaliyetleri var mı?

mAl Hol Kampında IŞİDli aileler

Kampta yaklaşık 70 binden fazla insanın kaldığını söyleyen Çiviroğlu, “Çoğunluğu Iraklı ve Suriyeli mülteciler. Baghuz operasyonundan sonra birçok IŞİD’li aile getirildi. Bu da kampın demografik yapısını kısmen değiştirdi denebilir. IŞİD`li kadınların kendi içlerinde örgütlü bir yapıya gitmesi, iç hiyerarşi denilebilecek yapıya sahip olmaları, kendi aralarında oluşturdukları polis düzeninin röportaj esnasında yanımıza gelip konuşan kişiyi dinlemesi  kampı kontrol altında tutmaya çalıştıklarının bir belirtisi. Bizim büyük bir güvenlikle önlemiyle kampa gitmemiz, kampın ne kadar tehlikeli olduğunu gösteriyor. Buna rağmen çevreden gelen küfürlere ve olumsuz bakışlara maruz kaldık. Yine bundan birkaç gün önce kampta IŞİD bayrağı dalgalandırarak örgüte halen bağlı olduklarının mesajı verdiler. IŞİD düşüncesinin hâlâ devam ettiğini görebiliyoruz. Bu düşüncenin kamp içinde kendilerine uymayanları öldürmeye kadar gittiğini biliyoruz. Kampta ve Baghuz’da dikkatimi çeken diğer bir önemli nokta ise kadınların, erkeklere oranla hilafet düşüncesine çok daha bağlı ve çok daha radikal olabildiği bir durum mevcut…”

Mevcut kampı izin alarak gezdiğini belirtten Çiviroğlu, kampta yaşananlara ilişkin bazı iddiaları, kampı dolaştığı esnada sorduğunu ve iddialarla ilgili yetkililerin kendisine şu açıklamalarda bulunduğunu aktardı:

”Söz konusu iddialar kesinlikle doğru değil. Fakat gelen kişiler, YPG’nin olsun Asayiş’in olsun, askeri kıyafetler giyiyor. Fakat bildiğiniz gibi Hol Kampında durumlar karışık ve bir noktaya kadar tehlike de var. Rahat bir şekilde askeri kıyafetleri giyip YPG adına, Asayiş adına kadınları çıkarıyorlar.  Kaçış olmuş fakat çok fazla değil. Birkaç aile çıkmıştır belki. Kontrolümüzde olduğu için kolay kolay kaçamıyorlar. Kaçmak isteyenleri hemen engelliyoruz. Adımızı karalamak için böyle şeyler yapmak istediler. Başlık

“IŞİDli kadınların taciz ettiği iddiaları doğru değil

Gazeteciler Hol Kampı’na gittikleri zaman, bu kampın nasıl olduğunu biliyorsunuz, bazı kadınlar bizi karalamak istiyor ve bu tür şeyler söylüyorlar. Fakat biz kültür ve ahlakımızla tanınıyoruz. Asayiş’in herhangi bir tacizi gerçekleşmemiştir. YPG’yi ve Asayiş’i karalamak isteyenler, Özerk Yönetimi karalamak isteyenler bu tür şeyler yapıyorlar. Bizim düşman sayımız çok. Hol Kampı’ndan sonra bütün ülkelerden insanlar burada toplanmışlar. Bu tür şeyleri çok söylüyorlar, fakat doğru değil bunlar çünkü söz konusu iddialar gerçeği yansıtmıyor. Bu kadınlar bizi karalamak istiyor. Kendilerini kurtarmak için bu tür şeyler yapıyorlar. Bizi kötü bir şekilde göstermek isteyen gazeteciler aracığıyla yabancı ülkelerin dikkatini çekmek istiyorlar. IŞİD’e yardım etmek isteyen kimseler böyle şeyler yapıyorlar. Bizde taciz gibi bir durum söz konusu olamaz. Böyle bir şey yapan ya da düşünen kimse cezalandırılır. Kültür ve ahlakımızla tanınıyoruz, bizde olmaz böyle şeyler. Örnegin erkek Asayiş üyeleri çadıra girmiyorlar. Erkek Asayiş üyeleri dışarda nöbet tutuyorlar, kadın Asayiş üyeleri içerde nöbet tutuyor. Ayrı bir şekilde duruyor erkek ve kadın asayiş üyeleri. Erkek asayiş üyelerinin çadırlara girmesi yasak.m1IŞİD’lileirn kaldığı Al Hol Kampında IŞİD’li sempatizanların bıçakla yaraladığı asayış görevlisi | Mutlu Çiviroğlu

Biçaklama meselesi peki? Evet bıçaklama meselesi doğrudur. Büyük bıçaklar emniyetten dolayı yasaklanmış durumda. Kampta öldürme durumları oluyor. Bu tür tehlikeler var. Asayişten arkadaşlarımız kampta dolandıkları zaman bıçakla arkalarından saldırıyorlar. İntikam almak istiyorlar. Kadının çadırda öldürümesi meselesi doğrudur. Küçük kız çocuğunun meselesi de doğrudur. Oz nenesi o küçük kızı öldüren gruba yardımcı olmuş. Sebebi de küçük kız çocuğunun yüzünü açmak istemesi ve siyah giysilerden kurtulup renkli şeyler giymek istemesi. Onu kafir olarak gösterip öldürmüşler. IŞİD ideolojisinden çıkmak isteyen kadınları öldürmeyi, yakmayı, helal görüyorlar. Birkaç gun once öldürülen Endonezyali kadın da işkence ile öldürülmüş. Bir bıçak darbesiyle değil, soyuyorlar, ölene kadar dövüyorlar. Yüzünüü açmak isteyen küçük çocuğun da elini kırmışlar, kemiklerini kırmışlar ve o şekilde öldürmüşler. Kadınlar bayrak kaldırdı, siyah elbiseler giydiler ve toplandılar.

“Buradaki IŞİD’liler, Al Hol Kampı’nda İslam Devleti’ni kurmak istiyor”

m2Al Hol Kampı | Mutlu Çiviroğlu

IŞİD’e bağlılıklarını gösterdiler. Zaten her tarafta duyuldu bu. Birkaç gün önce gerçekleşti bu. Biz onların önünü kapatıyoruz, Rojava için tehlike oluşmasını engelliyoruz. Onların önü kapandığı için bize karşı bir şeyler yapmak istiyorlar. Hol Kamp’ında yaşanalar bir gazeteye, bir dergiye bir filme sığacak şeyler değil ama. Günlük olarak gördüğümüz ve uğraşmak zorunda kaldığımız şeyler. Kadınlar, Hol Kampında İslam Devleti kurmak istiyor ve biz de doğal olarak onları engelliyoruz. İmkanlarımız kısıtlı ve üzerimizde Türkiye gibi bir tehdit var. Türkiye, Afrin’e saldırdığı gibi, bize de Cizre’ye de saldırırsa, kamplardaki IŞİD’lilerin hepsi bize karşı baş kaldırır. Kadınlar kendileri bunu söylüyor, Türkiye ile birlikte hareket ediyoruz, diyorlar. Biz bunun için devletlere çağrıda bulunuyoruz, gelip vatandaşlarını alsınlar. Üzerimizdeki baskıyı azaltsınlar. Bir destekte bulunsunlar, bir şey yapsınlar ve bizi bu yükten kurtarsınlar. Devletler kendi vatandaşlarını bir yük olarak bizi bırakmış ve onları korumamızı istiyorlar. ‘Onları koruyup kollayacaksın, onları besleyeceksin, onları tedavi edeceksin, bize saldırsınlar ve biz de cevap vermeyelim?’ Özerk Yönetim neye tahammül etsin, neye etmesin? Bu kadınlar kaldıkları sürece ideolojileri kuvvetlenecek ve DAIŞ bir daha dönecek. Zaten kadınlar IŞİD’in bir kez daha döneceğini söylüyor. Çocuklarını eğitip bize saldırtacaklarını söylüyorlar. Çocuklar IŞİD ideolojisiyle büyütülüyor. Bu şekilde anneleri ve babaları gibi olacaklar. Bunun için devletlere çağrımız bir an önce gelip vatandaşlarını almaları ve orada yargılamalarıdır. Kadınlar her an arkadaşlarımıza saldırıyor, küfür ediyor, bıçak saplıyorlar. Bunlar her gün yaşanıyor.  IŞİD cephelerde bitti, bu doğru fakat felsefe olarak, ideoloji olarak hala Rojava’da çok. Kamplarda ve hapislerde bu ideolojiden çok kişi var. Sadece cephede değil, kamplarda, hapislerde de IŞİD’e karşı mücadele yürütüyoruz ve bu ideolojiyi bitirmek istiyoruz.  IŞİD’e desteğin Türkiye üzerinden geldiğini biliyoruz. Avrupa’dan gelenler Türkiye üzerinden DAIŞ’e katıldılar. Bundan daha büyük tehlike olabilir mi? Kadınlar da bizi Türkiye ile tehdit ediyor, Türkiye’ye yardım edeceklerini söylüyorlar. Eğer Afrin’e saldırdıkları gibi saldırırlarsa Rojava DAIŞ olur ve diğer dış ülkeler için de tehdit oluşur.”

Oluşacak uluslararası bir mahkemede IŞİD’lilerin aileleri de yargılama kapsamında olacaklar mı? Kamp içerisinde IŞİD’li veya ailelerinden konuştuklarınız oldu mu? “İslam Devleti” hakkında ne düşünüyorlar, beklentileri nedir, yaşamlarına dair kodları nelerdir. Vatandaşı oldukları ülkelerde mi yoksa orada kurulacak uluslararası bir mahkemede mi yargılanmak istiyorlar?

Kamp içerisinde kurulan pazar tezgahları | Mutlu Çiviroğlu

Mutlu Çiviroğlu | Şöyle bir durumun görülmesi lazım, bu kadınlar Baghuz’dan geldi. Baghuz, IŞİD’e inanan savaşçıların ve ailelerinin son âna kadar kaldığı bir yer. Bu insanlar IŞİD’in çekirdek yapısını oluşturuyor. Bu kadınların sergiledikleri tavır, çok net bir şekilde seçim yaptıklarının göstergesi. Pişman olmadıklarını, bilinçli olarak katıldıklarını, IŞİD’e ve Bağdadi`ye bağlı olduklarını, bu kampta bulunmayıp da IŞİD bölgesinde yaşamak istediklerini pek çok kez dile getirdiler. Bu sebeple uluslararası bir mahkemede yargılanmaları gerekiyor, suçlarının cezasını çekmeleri gerekiyor. Yetkililerin söyledikleri de bu. Kadınlar ve çocuklar kendi ülkeleri tarafından alınıp yargılanmalı  ve rehabilitasyon desteği almalı… Ama uluslararası mahkeme konusu daha çok erkek savaşçılar üzerinden tartışılıyor. Kamptaki çocukların anneleri tarafından örgütlenmesi, IŞİD zihniyetiyle büyütülmesi çok büyük bir tehlike. Birleşmiş Milletler’in (BM) rapora göre 70,097 kişi yani 19,824 hane bu kampta kalıyor. Kürtler hem ekonomi hem de güvenlik açısından kampı kontrol etmekte zorlanıyor. Kampta, Kürtlere yönelik bir takım propagandalar yapılıyor; cinsel taciz, para karşılığı kadınların kamptan kaçmalarına göz yumulması gibi birçok şey olduğuna dair iddialar ortaya atılmıştı. Ben Türkiyeli, Hollandalı, Belçikalı, Azeri ve Tacik birçok kadın ile konuştum ama hiçbiri bu durumu dile getirmedi. Kürtlerin bu konudaki hassasiyeti ve ciddiyeti de bilinmekte. Kampta bir süre önce çarşı iznine çıkan bazı kadınların geri dönmemesi üzerine kamptan çıkışlar yasaklanmış durumda. Bu olayın ardından kampın içinde pazar kurulduğu ve kampta kalanların alışverişini buradan yaptıkları kamp yetkilileri tarafından dile getirildi.

Koridor meselesini üç başlık altında tek soru gibi sorayım.

a) Özerk yönetim ne düşünüyor, koalisyon güçleri ile yapılan ortaklaşmada neler konuşulmuş, hem fikir oldukları bir konu var mı?

b) Uluslararası koalisyondan yetkililer ile koridor meselesini konuşabildiniz mi? Askeri açıdan ne düşünüyorlar?

c) Ayrıca Türkiye’nin 30 km içerde olacak şekilde bir talebi var. Bu talebe ilişkin orada bulunan Uluslararası koalisyon ne düşünüyor?

m3ABD Suriye Özel Temsilcisi Jeffrey ile SDG yetkisi Mazlum Kobani

“Koridor meselesinde, ABD Türkiye’ye değil de, Kürtlerle daha hemfikir”

Mutlu Çiviroğlu: Güvenlik ve tampon bölge konusunda Türkiye ve ABD’nin birbirine uzak durduğu, Kürtler ile Amerika’nın hemfikir olduğu söylenebilir. Bu da YPG`nin sınırın 5 kilometre ötesinde bulunmasını kapsamakta.  Tampon bölge de  Kürtlerin, Arapların, Süryanilerin, Ezidilerin ve orada bulunan halkın kendisini dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı koruması anlamına geliyor. Son dönemde Türkiye’den gelen açıklamalar da bu kaygıları arttırmış durumda. Tarafların tampon bölgeye bakış açısı çok farklı, bu yüzden nasıl bir çözüm bulunacağı daha belirsiz. Özellikle Afrin’de meydana gelen cinayet, işkence, tecavüz, rehin alma, talan etme gibi birçok olayın raporlara yansıması, diğer bölgelerde yaşayan insanları da tedirgin etmiş durumda. Bu sebeple Kürtler  tampon bölgenin kurulması ve güvenliğin sağlanması konusunda ısrarcı. Paragraf

Koridor meselesi ve Türkiyenin tehditleri ile ilgili Jeffrey’in SDG ile Türkiye arasında arabuluculuk yaptığı iddiaları doğru mu? Arabuluculuk yapıldıysa “Türkiye neler söylemiş, hangi şartları öne sürmüş, SDG’nin buna yönelik cevabı neler olmuş?.” Arabuluculuk varsa ne durumda seyrediyor. Türkiye bir dönemde Özerk Yönetimi tehdit etmiyordu ve S-400’lerin alımından sonra Türkiye tekradan Menbiç ve Kuzey Suriye’ye yönelik tehdit dozunu arttırdı. Arabuluculuğun iyi gitmediğine bağlayabilir miyiz?

m4Reuters -Arşiv

“Arabuluculuk değil de, ABD hem SDG, hem de Türkiye ile görüşüyor”

Mutlu Çiviroğlu | ABD’nin arabulucu olduğunu sanmıyorum. ABD Türkiye ile müttefik, SDG ile işbirliği içinde. Hem Türkiye ile hem de Kürtler ile görüşebiliyor. Arabulucu olarak iki tarafın da bir noktada mutabık olması gerekiyor ama benim gözlemlediğim ABD daha çok Türkiye’nin agresif tutumunu yatıştırmayı amaçlıyor. ABD, Rojava’dan gelebilecek bir tehlike olmadığını görüyor; kendi askerleri, cihazları, radarları orada, ve askerleri sınır devriyelerinde yer almakta. Bütün bunların bir diğer var oluş sebebi de olası bir Türkiye saldırısının önüne geçmek. Ayrıca sizin de belirttiğiniz gibi, bölgedeki gerginlik  S-400’leri kısmen unutturmak için bilinçli olarak tekrar tırmandırılmış durumda. ABD’li demokratların ve cumhuriyetçilerin Türkiye’ye karşı çok büyük tepkileri var. Trump`ın isteksiz olduğu basına da yansıdı. Suriye’deki durumun tırmandırılması S-400’ler için Türkiye’de biraz daha yer açmış durumda, bu da zaten bilinçli olarak yapıldı.

Türkiye ile ABD arasında Rojava konusundaki en büyük tartışma, ABD’nin SDG/YPG’yi bölgede işbirliği için güvenilir bir aktör olarak görmesi.  Türkiye ise Kürt güçlerini bir tehlike görüyor. Bu durumda iki tarafın  mutabık olmasını zorlaştırıyor.  Öte yandan Türkiye, Rojava konusunu tırmandırarak ABD’nin taviz vermesini sağlamak niyetinde… | iznews agency


A ticking time bomb: Meeting the ISIS women of al-Hol

Al-Hol woman A woman at al-Hol camp in Syria. Image: Mutlu Civiroglu

A pregnant woman was reportedly beaten to death this week in a Syrian refugee camp housing tens of thousands of people displaced by the war against Islamic State where they live among the militants’ wives and children in conditions described by international agencies and reporters who have visited the camp as harsh, dire, and even apocalyptic.

The woman, identified as 30-year-old Sodermini by ANHA news agency, was six months pregnant, and originally from Indonesia. On July 28, her body was discovered in a tent and taken to a hospital run by the Kurdish Red Crescent, where an autopsy determined she had suffered tremendously before she died.

The Indonesian government said it is investigating the circumstances of her death, and the woman is believed to be among about 50 Indonesian adherents to Islamic State living among about 70,000 people in the camp. It’s not known yet who killed her or why.

Children have died in the camp, and the International Committee of the Red Cross said recently that, despite the efforts of international NGOs to treat people with war wounds, infections, or who are suffering from malnutrition, the humanitarian needs in al-Hol remain “tremendous.”

Last month, Kurdish analyst and journalist Mutlu Civiroglu visited al-Hol camp and other areas managed by the Autonomous Administration of North and East Syria, the de facto government in northern and eastern Syria. He found al-Hol to be a “ticking time bomb” – dangerously overcrowded, too large for the Kurdish internal security police force called the Asayish to control, and full of children deeply at risk of becoming the next generation of ISIS fighters.

The interview has been edited for length and clarity.

Women in al-Hol campWomen walk in al-Hol camp in Syria in July 2019. Image: Mutlu Civiroglu

The Defense Post: To start, tell me about the camps. Who runs them? How many people are there –how many women, men and children? How many are believed to be ISIS adherents and their families? How many are civilians?

Mutlu Civiroglu: According to the U.N. over 70,000 people live in al-Hol Camp. UNICEF estimates that more than 90% of them are children and women. Nearly 20,000 of the children are Syrians. According to Kurdish officials I spoke with, in total there are about 30,000 ISIS women and their children from 62 different countries. They are mainly in al-Hol but also in Ain Issa and Roj camps.

The whole of al-Hol camp is very crowded. Over 70,000 people live there. Considering the very hot summer, the camp residents live under very tough circumstances.

We were there one day when it was very hot. The sewage water was outside, on the surface – a very unhygienic environment and invitation for disease and illness. There are not enough doctors or health centers, according to the people we spoke to.

Security-wise it’s very risky because it’s over-crowded, hard to control. A few weeks ago an Asayish officer was stabbed. A 14-year-old Azeri girl was killed because she was not covering her hair, according to the people on the ground. I had to go to the camp with strong protection after this incident. It’s like a ticking bomb. The Kurdish administration runs the camp but UNICEF [the U.N. children’s agency], UNHCR [the U.N. refugee agency], the Red Cross, World Health Organization, and other intergovernmental organizations are there to support them, from what I could see.

Abdulkarim Omar, head of foreign relations in Jazira canton, told me that including Syrians and Iraqis there a total of 30,000 ISIS women and children under their control and around 12,000 are foreigners (muhajirs) and 8,000 of them are children. Of course male suspected ISIS members are kept in prison in different locations. Currently some 6,000 ISIS fighters are under SDF control: 5,000 are Iraqi and Syrian, and the other 1,000 are foreigners from 55 different states.

TDP: How are they separated?

The ISIS families are separated from the rest of the Iraqis and Syrians. There are wires separating them from the rest of the refugee community in the camp, and their location is known by the security and Asayish forces.

TDP: Do they live more or less freely within the camp or are their schedules and movements restricted?

The camp residents were allowed to go out for shopping until recently, but several escape incidents took place, and some ISIS women were taken out by smugglers, so the camp administration recently banned residents from going out. Instead they set up a new market inside of the camp, called Baghuz market. The administration is more strict now.

Their movements have to be restricted because of the killings. I was told the Russian women did that [killing of a 14-year-old Azeri girl] – by Russian I mean women from Chechnya, Dagestan, the Muslim republics of Russia – so their movements are more restricted and security is tightened after these incidents. Some camp residents have complained that because they’re not allowed out of the camp, the prices became more expensive and they’re having a hard time living because things are more expensive now. But they also acknowledge that by the mistake of some of the ISIS wives they’re all suffering.

I was told that kids are encouraged by women to throw stones at the camp officials. This also creates pressure on the security forces to be more careful.

TDP: What is the food and water supply like? Medicine? Sanitation? Are international organisations helping with humanitarian needs?

Based on what I saw I think there is enough water, but because the camp is overcrowded it causes problems especially with the water and in the summer. The Red Cross, WHO and UNHCR are there to provide help in addition to the Kurdish administration. They are also in-camp hospitals and health centers being built and mobile health centers set up by the Kurdish Red Crescent, so I don’t think there is a very desperate need, but because of the large number of residents I’m sure from time to time food and water is becoming a problem. International organizations and the local government are there trying to do their best.

However, Kurdish officials are asking for more support from the international community in terms of medicine, hospitals, water and cleaning materials. They also want countries to take back their citizens so that the population of the camp will be reduced.

TDP: There were some reports recently that some women escaped – do you know how? What is internal security like?

I was told the same thing and also read that some people in the Asayish are involved in taking the women out of the camps, but Kurdish officials strongly denied that and said it’s propaganda and their members would never be involved in such a thing because money is nothing for them, and they do this because of their values.

But the way different sources explained it to me is this: The women were allowed to leave the camp before for shopping, and since they all have the black burqa on, they look alike, and when they leave, they never come back because their families arrange a smuggler who is waiting for them in the town. Once these women go out of the camp they change their clothes and they are smuggled out. Since the camp is very large it’s not possible to have 100% control. That’s why the camp administration has now stopped allowing the women to leave for shopping. According to sources it’s arranged by families who pay a large amount of money to smugglers.

Internal security is tight. There are many Asayish forces guarding the camp, and the main gate is also a checkpoint. Before you reach the camp you pass through several checkpoints on the road from Hasakah. After you enter the main gate there’s another gate that’s also well-protected, and visitors are strictly controlled. When you’re inside they give you protection so stabbing incidents won’t happen. With me I think there were four people guarding us.

But again, because of the large area and a huge number of residents it’s not very easy to control the camp, and since you don’t know what’s inside of the tents or what kind of weapons they might have it’s not 100% safe or secured.

Al-Hol marketAuthorities in the al-Hol camp in Syria set up a market called Baghuz in an attempt to counter the smuggling of female ISIS adherents. Image: Mutlu Civiroglu

TDP: Do the families seem to be repentant?

I observed mixed feelings. Some were defiant; for example an Egyptian woman was cursing us. She was using bad language and was very aggressive towards us, and was chanting pro-ISIS slogans. Also Russian-origin ISIS wives were very aggressive, so you see that they’re very motivated by what they’re doing. Some Turkish ISIS families seemed defiant, but at the same time I saw some Azeri women look very regretful. They seemed willing to go back home.

One Tajik woman showed me drawings by her child, saying her son drew their home and they want to go home. And you see people saying they were deceived, especially Dutch and Belgian ISIS wives, they say they believed everyone was equal but realized that the rich lived better lives, and the emirs paid money to smuggle their families out of Baghuz before the SDF took control, but these women ended up in these camps in very tough circumstances.

They were criticizing Baghdadi, saying he was in Libya living a good life but they are like this [in al-Hol], and they want their countries to take them back. When I pressured ed them, saying they had many opportunities to leave and that they came to Syria willingly, they said they are ready to be in prison in their countries, but at least their children would not live in camp conditions. They hoped even when they are in prison, their families will be able to take care of children. They were well-aware that they might spend long years in prison, which I found very interesting.

Because of the tough circumstances in the camp I think going home is a common desire. But to me the most important thing was that the vast majority of the camp residents are children, and especially children under 12. They are on the dirt, they play in dusty alleys – no playground, no sanitizing, under the sun – I think no child should be living under those circumstances, no matter what their parents did. Children have nothing to do with this, so they need to be given the opportunity to play and be a child, to flourish. They need help to get out of this trauma and be de-radicalized and rehabilitated, and the camp is no place for that. They need expert support and psychological support.

I am hoping that the governments will understand that children desperately need help, because if they stay there they will be brainwashed by their mothers. In a few years these children are going to be core ISIS members, so there’s a danger waiting for societies if these kids are not helped as soon as possible.

TDP: Do you think there’s a realistic possibility of a tribunal? Why in North and East Syria rather than the International Criminal Court, or trials in Iraq for foreigners, as with some French citizens who already have been sentenced? The Autonomous Administration isn’t recognized as a government, so how would sentences or verdicts given by the tribunal have any force in international law?

The Autonomous Administration feels like they’re under pressure because there are thousands of ISIS fighters, their wives and children. It’s a heavy burden for them to carry so they need the international community to help them. Especially after the Turkish statements about a military operation inside Syria, there are concerns that such a move may help these people to flee from the prisons and camps. But so far very few countries have taken back their citizens so the problem remains on Kurds’ shoulders and they feel like they need to do something.

The idea of an international tribunal is a step in this direction to push the international community to do more to share the burden with them.

Currently the administration is not recognized officially but a tribunal can be different. The legal experts in International Forum on ISIS conference agreed that there is a base for establishing a tribunal in Rojava because there is already a judicial system, legal experts, lawyers and with the support of the international community a tribunal could be established and it would be a good way to start to find a solution to the huge problem of post-caliphate ISIS.

Again, there are thousands of fighters under SDF control, many of their wives, and tens of thousands of children and they feel like they need to do something because so far the international community is turning a blind eye to the issue.

The caliphate was ended in March. Western countries are not open to the idea to expatriate their citizens. So the problem is with Rojava, with the Syrian Kurds. The attacks show the gravity of the situation, and since nothing is being done, Kurds and their allies feel like they need to take the initiative.

Iraq is motivated to do that in a way to clear its name that was ruined when it was overrun by ISIS. The Iraqi army fled from ISIS and left it for them. But at the same time, Iraq is also driven by the idea of revenge. Numerous ISIS members have already been executed.

The system in Rojava is more progressive and closer to Western systems and it is a better location for an international court because most of the fight was done in Syria. The caliphate’s heart was in Raqqa. Manbij is where the attacks against the West were planned. Kobani is where ISIS was first defeated and ISIS’s unstoppable advance was first prevented. Baghuz was the last remaining stronghold of the caliphate. They’re all in Syria. And the SDF, YPG, YPJ, Syriac Military Council are there so Syria is more suitable than Iraq considering these people have done the work, they have paid the highest price. These people defeated ISIS.

Al-Hol security gateA security gate separates the families from ISIS fighters from displaced Syrians and Iraqis at al-Hol camp. Image: Mutlu Civiroglu

TDP: Are there plans to help the victims of ISIS?

There are some orphanages for the Yazidi children, de-radicalization centers for Yazidi children and other ISIS children, and some villages for Yazidi women who were not accepted back by their communities, but the resources are very limited in the Kurdish parts of Syria. Finances, expert advice and equipment are limited, so there has to be external support. The West especially should step in because the problem is very serious and requires a joint effort by Kurds and the West, especially the countries that are members of the international Coalition. The camps have the support of the international, humanitarian organizations but mainly Kurds are running them. There are great efforts, but it’s not enough.

TDP: Do you see any sign that the International Forum on ISIS conference has influenced foreign countries to change their Syria policies? Will they leave troops in the north, will they take their citizens back?

Such international forums are good venues to understand what’s happening on the ground and hear what people people on the ground – activists, experts, military and political leadership – say. It’s very important. There were representatives from the U.S., France, United Arab Emirates, Saudi Arabia, Egypt and other European countries, as well as South Africa. It’s important that people from different backgrounds come and learn about the situation in Syria, ISIS captives, operations against ISIS families, and also share with the local people what their countries think about it. So it’s a good platform for them, and when these people go back they talk to the public, media and think-tanks. I’m optimistic that they’ll have an impact in their own countries.

I think the countries that have a military presence in northern and eastern Syria will continue; I don’t foresee any significant change in the plans of these countries, specifically the U.S., France, Germany and others. They’ll be there because they all know the ISIS threat is not fully resolved yet. The caliphate is ended but the danger, the ideology is there, the support base is there, sleeper cells are there. CENTCOM Commander Kenneth McKenzie and Ambassador William Roebuck’s recent visit shows that the Coalition gives the same importance to Rojava.

The world has almost forgotten Syria. International foreign policy priorities change so rapidly that Syria does not have the same spot it used to have, but ISIS is a global problem and it hasn’t been fully resolved. The resolution needs a global effort. Taking back citizens from Syria is one way of doing that, because the more people who stay there, the more is it is a ticking bomb.

All countries should repatriate their citizens, and they should try these people in their countries. If not, they should support the idea of helping to set up a tribunal in Rojava so that these people can be brought to justice and pay the price for the atrocities they committed. But I think the world is still turning a blind eye, although recently I see more awareness in terms of countries taking back at least the women and children and sentencing them in their own countries instead of keeping them in Syria.


A ticking time bomb: Meeting the ISIS women of al-Hol



us, oil, business, syria, trump, assad
Syrian government forces stand at the entrance of the Rasafa oil pumping station after taking it from ISIS, on July 9, 2017. The site is situated southwest of the city of Raqqa, where ISIS would be driven out by the Syrian Democratic Forces months later.GEORGE OURFALIAN/AFP/GETTY IMAGES

The United States’ primary allies in Syria have supplied oil to Damascus, despite the government being sanctioned by Washington.

The Syrian government, led by President Bashar al-Assad, and the Kurdish forces that comprise the majority of the Pentagon-backed Syrian Democratic Forces have long maintained a working relationship despite vast political differences before and after a 2011 rebel and jihadi uprising that has threatened both of their livelihoods. As the two factions emerge as the most influential forces on the ground, their ongoing ties are receiving new attention.

The dialogue between the Syrian government and Syrian Democratic Forces has centered on the former’s need for oil from resource-rich regions held by the latter, which has demanded greater autonomy. U.S. plans to withdraw from the conflict following the virtual defeat of the Islamic State militant group (ISIS), however, have expedited Kurdish desires to be on good terms with Damascus.

Reporting by Turkey’s official Anadolu Agency and Daily Sabah newspaper cited local sources Thursday as saying that a new deal had been reached to allow the People’s Protection Units (YPG)—the leading faction of the Syrian Democratic Forces—to more quickly transport oil via new pipelines being built under the government-held, eastern city of Deir Ezzor.

Members of the Syrian Democratic Forces and U.S. soldiers (left) gather at the Al-Tanak oil field as they prepare to relaunch a military campaign against ISIS near Al-Bukamal, which is under government control, along with Deir Ezzor city, on May 1, 2018. The United States’ primary allies in Syria have supplied oil to Damascus, despite the government being sanctioned by Washington.DELIL SOULEIMAN/AFP/GETTY IMAGES

The sources claimed that companies operating under government control had already begun laying pipes near Al-Shuhayl, a town off the western bank of the Euphrates River that divides the separate anti-ISIS campaigns waged by the Syrian government in the west and the Syrian Democratic Forces. The deal was reportedly the result of an agreement made during talks last July when the two sides agreed to share production profits.

The day after the Turkish report was published, The Wall Street Journal published its own piece citing a person familiar with U.S. intelligence and a tanker driver transporting oil in elaborating on the arrangement. The article found that oil tankers were traveling near daily to transport oil to the Qatarji Group, a firm hit by U.S. sanctions in September due to its alleged involvement in facilitating oil deals between the government and ISIS.

The official U.S. military mission in Syria was limited to defeating ISIS, but Washington and its regional allies previously intervened in the country via support for insurgents attempting to overthrow Assad, whom they accused of human rights abuses. The U.S. began targeting ISIS as it overtook half of both Iraq and Syria in 2014 and teamed up with the Syrian Democratic Forces the following year, just as Russia intervened on Assad’s behalf.

Since Moscow stepped in, the Syrian military and pro-government militias—some of which were Iran-backed Shiite Muslim paramilitary groups mobilized from across the region—have retaken much of the nation, leaving only the northwestern Idlib province in the hands of the Islamist-led opposition now primarily sponsored by Turkey, and roughly a third of the country under the Syrian Democratic Forces’ control in the north and east.

The Syrian Democratic Forces’ share includes most of the nation’s oil resources, which produced up to 350,000 barrels per day prior to the war before dwindling to about 25,000, according to current estimates, while the government still controls the nation’s oil refineries. The successful Syrian Democratic Forces campaign to retake the oil and gas fields from ISIS helped to starve the jihadis of their black market revenue. Now Damascus is in dire need of this income to establish an economy stable enough to capitalize on successive military victories.

Syrian government forces stand at the entrance of the Rasafa oil pumping station after taking it from ISIS, on July 9, 2017. The site is situated southwest of the city of Raqqa, where ISIS would be driven out by the Syrian Democratic Forces months later.GEORGE OURFALIAN/AFP/GETTY IMAGES

This has led to a number of profit-sharing agreements, extending back to at least 2017, as Damascus continued to pay the salaries of workers in Kurdish-held cities and talks expanded last year to include the Syrian government potentially retaking control of certain facilities such as the Al-Tabqa dam near the northern city of Raqqa. In return, the Syrian Democratic Forces have pushed for wider recognition of the country’s significant Kurdish minority and for greater self-rule. More than anything, however, the militia has now sought the Syrian government’s protection against a common enemy.

Turkey, a fellow U.S. ally, considers the YPG to be a terrorist organization due to suspected ties to a Kurdish separatist insurgency at home. With President Donald Trump planning to soon withdraw from Syria, many Kurdish fighters have expressed fears that their protective umbrella would close. Pro-government groups, too, have clashed with the Syrian Democratic Forces in apparent attempts to seize oil and gas infrastructure, which—along with the rest of the country—Assad has vowed to reclaim through diplomacy or force.

Though Trump has vowed to protect the Kurds in the event of a U.S. exit, he also accused them last month of “selling the small oil that they have to Iran,” even though “we asked them not to”—a charge denied by leading Syrian Kurdish politician Salih Muslim in an interview with journalist Mutlu Civiroglu. Like Syria, Iran was subject to extensive sanctions by Washington, restricting its ability to market oil internationally.

Iran has, however, sent up to 10,000 barrels per day to Syria, as estimated by and reported by The Wall Street Journal, furthering both countries’ economic interests in a development that has prompted anxieties among Arab states feeling increasingly sidelined by Tehran. As the Syrian Democratic Forces rushed to repair relations with Damascus, a number of Arab League states have also begun to repair ties gradually in hopes of steering Syria away from Iran.