Feuding Syrian Kurdish political blocs dance around rapprochement

As French and US initiatives for intra-Kurdish rapprochement in Syria stall, it seems that piecemeal defections from the Kurdish National Council to the Kurdish autonomous administration in the north of the country are the rule of the day.

al-monitor An officer of the Syrian Kurdish Democratic Union Party (PYD) stands guard near the Syrian-Iraq border, Oct. 31, 2012. Photo by REUTERS/Thaier al-Sudani.


France and the United States are encouraging a rapprochement between Syria’s two feuding Kurdish political blocs, the Democratic Union Party (PYD) and the Kurdish National Council, which is an official part of the Syrian opposition in exile known as the National Coalition of Syrian Revolution and Opposition Forces.

A Kurdish detente could serve as an early step toward incorporating parts of the opposition into the PYD-led autonomous administration of northeast Syria. In turn, wider opposition participation could help the autonomous administration gain a seat at negotiations to end the civil war, as well as win local and international recognition now that the main reason for the autonomous administration’s foreign support — the territorial fight against the Islamic State (IS) — has ended.

But the prospect of Kurdish rapprochement in Syria faces an uphill battle. Turkey wields influence over the Kurdish National Council and opposes the move; meanwhile, both Kurdish factions have unrealistic demands for a deal. Rather than an agreement at the organizational level, the most likely path forward for Syrian Kurdish cooperation involves disaffected council groups breaking off piecemeal to join the PYD-led autonomous administration, as they have done in the past.

The PYD and the council are at odds over the PYD’s nonconfrontational stance toward Damascus, the council’s proximity to the Turkish-backed Syrian opposition and each faction’s connection to rival Kurdish regional powers. Negotiations between the two sides to unite failed early in the civil war over power-sharing disputes. Since then, the council’s parties have refused to apply for licenses to participate in the autonomous administration, a fact the PYD has used to repress the council’s political activity.

Turkey opposes a Syrian Kurdish detente, as well as any step that might legitimize the presence of the PYD in northeast Syria. Ankara considers the PYD to be a branch of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which has fought a decades-long insurgency against Turkey. Turkey’s peace process with the PKK collapsed in 2015, and despite hopeful indications this spring, it will likely remain that way as Turkish President Recep Tayyip Erdogan seeks to divert attention from recent political setbacks. In July, Turkey launched a new phase of its military campaign against the PKK in Iraq and once again threatened to invade PYD-led northeast Syria.

Mutlu Civiroglu, a journalist who specializes in Kurdish affairs in Syria and Turkey, told Al-Monitor that following the blow Erdogan received in local elections this year, “he needs something to consolidate, to bring back his support, the morale of his base.” Civiroglu added, “National security is beyond sacred for many Turkish politicians. When the issue is national security, they all keep silent, they all support the government.”

Turkish opposition is not the only hurdle to Syrian Kurdish rapprochement. While both Kurdish parties endorsed the detente proposal, their key demands seem to preclude a deal. Top PYD officials have stipulated that for talks to move forward, the Kurdish National Council must leave the Syrian National Coalition, which would strip the council of its political relevance as the only internationally recognized Syrian Kurdish opposition group, as well as disrupt the lives of council members living in Turkey.

“There’s no talk within this [detente] initiative, nor any direction within this initiative, toward withdrawing from the Syrian National Coalition or dealing negatively with it,” Hawwas Khalil Saadun, a council representative and member of the Syrian National Council, told Al-Monitor.

Meanwhile, the Kurdish National Council has called on the Rojava Peshmerga, its military wing based in Iraqi Kurdistan, to enter northern Syria to ensure the terms of an agreement with the PYD are implemented. The PYD will “never” accept this, Mohammed Abdulsattar Ibrahim, a Syrian Kurdish journalist with Syria Direct, told Al-Monitor. PYD officials maintain that “if there are two Kurdish forces on the ground, they will fight with each other, as happened between [Massoud] Barzani and [Jalal] Talabani from 1994-1998 [in Iraq]. That’s very possible,” Ibrahim said.

While the Kurdish National Council and the PYD are unlikely to strike a deal, wider Kurdish participation in the autonomous administration is possible — via council parties breaking off piecemeal and joining the administration.

Some council members have long disagreed with their organization’s closeness to the Turkish-backed Syrian opposition. One sticking point was Turkey’s resistance to the 2017 Kurdish independence referendum championed by Barzani of the Kurdistan Democratic Party in Iraq; he helped found the council and enjoys good relations with Ankara. Then came the rebel invasion of the Syrian Kurdish enclave of Afrin in January 2018. Turkish-backed Syrian opposition groups committed widespread human rights violations against Kurds, and resettled Arabs evacuated from the suburbs of Damascus — who survived years of strangling siege imposed by the Syrian government — in houses abandoned by Kurdish residents. The council condemned the assault on Afrin when it occurred, but ultimately remained within the Syrian opposition.

“What happened in Afrin horrified people, including [Kurdish National Council] people in Kobani, Jazeera and other parts. They are very much afraid the ongoing atrocities in Afrin will recur in other Kurdish regions,” said Civiroglu.

Internal tensions caused by the council’s closeness to the Turkish-backed Syrian opposition, in addition to routine conflicts over power and positions, have resulted in several defections over to the autonomous administration. Certain council politicians imply that the defectors are PYD plants.

In 2016, three parties previously expelled from the council formed the Kurdish National Alliance, which went on to participate in formal autonomous administration elections. Two years later, prompted by Turkey’s assault on Afrin, the president of the Kurdish Future Movement in Syria split from the council and established a new party that now works alongside the PYD. Thirty more colleagues from the Kurdish Future Movement followed suit soon after.

The specter of future defections looms large as long as the PYD is the dominant Kurdish power in Syria. Ibrahim said that when the council “used to call for a protest or demonstration, thousands of people came. Now, a few people attend.” He added, “When the [council] parties defect, it’s for their own interests — they want to have a role.”

In June 2019, one of the council’s oldest factions, known as the Yekiti Party in Syria, expelled three leaders primarily because of a power dispute, said Ivan Hassib, a local Kurdish journalist who covers internal council dynamics. These leaders, who went on to form a new party, have not expressed a desire to work under the autonomous administration, as their “popular base is Barzani’s people. … Today, if the party that defected directly joined the PYD, that’s like suicide,” Hassib told Al-Monitor.

Nevertheless, he added that two of the three ousted politicians were accused by former colleagues of connections to the PYD. They might remain independent, or join the autonomous administration sometime in the future.

For its part, the PYD encourages Kurdish (and Arab) opposition parties to participate in the autonomous administration system that it leads, if they register, and provides a degree of freedom to criticize policy while maintaining control over the most important decisions. The more opposition parties join the administration, the more they dilute the presence of leaders connected to the PKK, and the closer the administration appears to its ideological premise as a decentralized, democratic system. Movement in this direction reduces the chance of a Turkish invasion and increases the chance of continued Western support.

“The entire [autonomous] administration wants to unify the Syrian opposition,” said Khabat Shakir, a PYD representative in Germany.

Pending a major shift in northeast Syria — such as US President Donald Trump pulling out US troops in advance of the 2020 presidential elections, and/or a Turkish invasion — piecemeal defections from the Kurdish National Council to the autonomous administration are the most likely form of Kurdish rapprochement currently available.

Dan Wilkofsky


Gazeteci Mutlu Çiviroğlu, Al Hol Kampına ziyaretini ve gözlemlerini iznews’e anlattı


2014 yılında IŞİD Kürt topraklarına saldırdığında herkesin sorduğu soru aynıydı: Kürtler IŞİD’i durdurabilir mi?

Kürtlerin ve bölgede yaşayan halkların ve inançların zor bir süreçle karşı karşıya kalacakları öngörülüyordu. IŞİD kendini ilan ederken çok kuralsız bir savaşa girişeceğini belli etmişti.

IŞİD’in ortaya çıkışının temelinde Şam yönetimine karşı savaşmak olsa da 5 yıl boyunca savaşının büyük çoğunluğunu Kürtlere ve Kürtlerin yaşadığı topraklarda yürüttü.

Musul’dan başlayan ve Akdeniz’e kadar uzanacak bir alanda Irak, Şam İslam Devleti hilafetini amaçlayan örgüt, önündeki en büyük engellerden biri olarak gördüğü Kürt milis güçlerine karşı büyük bir savaş başlattı. Savaş sadece askeri olarak başlatılmadı, Ezidi, Hristiyan ve toprak savunması yapan müslüman Kürtler de IŞİD’in katliamlarında büyük bedel ödediler.

Kobani’de IŞİD’in yenilgisinden sonra,Halk Savunma Birlikleri (YPG) ile Türkiye arasında sınırlı olan iletişim tamamen koptu ve Türkiye, Kürt unsurlarını tehdit etmeye başlayarak Kürt güçlerini “terör” örgütü ilan etti. Uluslararası platformlarda buna yönelik diplomatik faaliyet yürüttü.

Türkiye ile Kuzey Suriye/Rojava sınır hattında da gerginlik gittikçe büyüdü ve bu gerginlik tırmanmaya devam ediyor.

IŞİD’in Kürt güçlerine karşı büyük hayallerle başlattığı Kobani savaşı, Irak Şam “İslam Devleti” temelleri için hem başlangıç hem de son oldu. Kobani savaşı sonrasında,IŞİD’in toprak hakimiyeti, üst üste aldığı yenilgilerin ardından hilafetin başkenti ilan ettiği Irak’ın Rakka vilayetini kaybetmesiyle son buldu.

En son sığındıkları Deirezzor’da binlerce militanını kaybetti. Geriye kalan binlerce militan ve yerleşik yaşama geçen aileleri ve çocukları uluslararası koalisyon destekli SDG’ye teslim oldu. Bu, Irak Şam İslam Devleti’nin toprak hakimiyetinin tamamen bittiğinin ve çöküşünün fotoğrafıydı…

IŞİD sonrasında Kuzey Suriye Özerk Yönetimi, dünyanın her yerinden çağırdığı gazeteci, akademisyen, hukukçu ve önemli şahsiyetlerle “IŞİD’lilerin uluslararası bir mahkemede yargılanma” koşulları üzerine geniş katılımlı bir çalıştay düzenledi.

Kuzey Suriye Rojava’da, Rojava Stratejik Ararştırmalar Merkezi (NRLS) tarafından “IŞİD” konulu foruma katılan deneyimli gazeteci Mutlu Çiviroğlu ile forumun amacı, uluslararası platformda olası karşılığı, esir IŞİD’li ailelerin durumu ve şu an bulundukları koşullar, Türkiye’nin Kürt bölgesine yönelik tehditleri, tarafların ne düşündükleri, ABD tarafında SDG ile Ankara arasında yapıldığı iddia edilen ara buluculuğu konuştuk.

Röportaj | İhsan Kaçar

Kuzey Suriye Rojava’da bulunan yaklaşık 70 bin IŞİD’li ailelerinin bulunduğu Al Hol Kampı |
Mutlu Çiviroğlu

IŞİD’in yenilgisinden sonra, sizin de katıldığınız uluslararası düzeyde bir konferans düzenlendi. Konferansın temel amacı ve tartışılan konular neydi?

“Kampta bulunan IŞİD’e yakın kişiler birçok vakaya karışıyor”

Mutlu Çiviroğlu | Konferans, IŞİD`in coğrafi olarak yenilmesinden sonra, yapılması gerekenleri tartışmak üzere yapıldı. Suriye Demokratik Güçleri`nin (SDG) elinde bulunan IŞİD`li militanların, kadınların ve çocuklarının, başlıca Al-Hol Kampı’nda bulunan insanların durumunun tartışılmasına yönelik bir konferanstı. Bu insanların dünya ve özellikle bölge için yarattığı riskler ve sorunlar var. Çünkü bu insanların sayısı Rojava’da, Kuzey ve Doğu Suriye’de çok fazla ve bu bir güvenlik sorunu oluşturuyor. Bundan bir süre önce militanların cezaevinden kaçma girişimleri oldu. Al-Hol Kampı’nda 14 yaşında bir kız çocuğunu öldürmeleri, bir asayiş görevlisini bıçaklamaları ve bundan birkaç gün önce Endonezyalı hamile bir kadını anlaşılmayan bir nedenden öldürmeleri gibi birçok olay yaşandı. Bu tür durumlara dikkat çekmek, ülkelerin kendi vatandaşlarını almaları ve en önemlisi eğer bu ülkeler vatandaşlarını kabul etmiyorlarsa, uluslararası bir mahkeme kurulması ve bunların nasıl yargılanabileceğine dair hukuki alışveriş tartışıldı konferansta.

Katılımcılar arasında devletleri temsilen resmi yetkililer var mıydı?

Mutlu Çiviroğlu | Bu konferans, devletler arası bir düzeyde olmadığı için, yönetimleri  temsil eden kimse yoktu. Daha çok kendi ülkelerinden gazeteci, doktor, akedemisyen, toplumlarında ağırlıkları olan insanlarla tartıştık. IŞİD sonrası sahada var olan sorunun yerel yetkililer tarafından dile getirilmesi; askeri, ekonomik, toplumsal olarak tartışıldı. Konforansta bulunan katılımcılar da bunu kendi ülkelerine aktarıyorlar. Bilgi alışverişi yapıldı. Amerika, Fransa, Güney Afrika, Mısır, Almanya, Arap Birlikleri`nden ve daha birçok ülkeden gelen katılımcılar vardı. Katılımcılar sahayı bizzat gözleme imkanı da buldular.

Konferansın sonuçları ne tür bir yansıma yaratabilir. AB ve ABD nezdinde karşılığını bulabilir mi?

Mutlu Çiviroğlu | 3 gün süren uluslararası bir konferansın, Rojava gibi bir yerde, savaşın yerle bir ettiği Suriye gibi bir ülkede  hiç aksamadan güvenli bir şekilde sürmesi  dikkat çeken bir nokta. Hem uluslararası hem de toplumsal sorunun tartışılması mutlaka etkili olacaktır ki bu kısmen başarılı oldu diyebiliriz. Birçok uluslararası medya kuruluşu bu sorunları dile getirdi. Al Hol Kampı | Mutlu Çiviroğlu

Yabancı ülkelerin vatandaşı olan esir IŞİD üyeleri ve aileleriyle ilgili uluslararası mahkeme düşünülüyor, bununla ilgili girişimler var mı? Orada bulunan koalisyon güçlerinin bu konudaki düşünceleri nelerdir? Mahkeme kurulacaksa belirli bir tarih üzerinde duruluyor mu? Eğer planlanıyorsa uluslararası mahkemeyi nerede kurmayı düşünüyorlar?Başlık

“Uluslararası güçler bu konuda biraz isteksiz davranıyor”

Gözlemlerine göre uluslararası güçlerin biraz isteksiz davrandığını ve Kürtler’de ’kendi sorunlarına çözüm bulmaya çalışıldığını dile getiren Mutlu Çiviroğlu, “Çok fazla IŞİD’li ve aileleri var ortada ve bu durum Rojava Kürtleri’ni hem ekonomik hem de toplumsal olarak çok büyük bir baskı altına almış durumda. Daha önce de belirttiğim gibi, kamplar ve cezaevleri çok büyük sorunlara sebep oluyor. Bu insanların cezaevlerinden, kamplardan kaçma ihtimalleri yüksek. Al-Hol Kampı’nı ziyaret ettiğim zaman 4 kişilik bir güvenlik ekibi bana eşlik etti. Çünkü güvenliğimizden endişe ediyorlardı.  Hâlâ radikal olan büyük bir kesim var kampta. Elbette herkes için aynı yargıya varmak doğru olmaz, pişman olanlar da var. Ama geneli itibari ile o kampın yarattığı tehlikeler mevcut. Uluslararası mahkeme fikri yeni ortaya çıktı. Rojava yönetimi; Fransa, Güney Afrika, Hollanda gibi ülkelerden hukuk uzmanları ile düzenlenen özel bir oturumda, uluslararası hukuktan herhangi bir onay gelmeden mahkumları kendilerinin de yargılayabileceğini dile getirildi. Bu benim için çok dikkat çekici bir noktaydı. Hem hukuksal hem de askeri olarak böyle bir şeyin uygulanabileceği bizzat dışarıdan gelen uzmanlar tarafından dile getirildi. Önümüzdeki süreçte bu konu biraz daha dile getirilecek. Tabi ki coğrafi olarak dışarıdan gelebilecek engelleri de göz önünde bulundurmak gerekiyor.”

Uluslararası mahkeme kurulursa, Özerk Yönetim’in Anayası’na göre mi IŞİD’lileri yargılayacak, yoksa IŞİD’lilerin yargılaması için yeniden özel bir anayasa çalışması mı devreye girecek?

“Savaş ve soykırım suçu ile yargılanacaklar”

Uluslararası mahkemenin kurulması kolay bir durum olmadığı ifade eden Çiviroğlu, “Bunu uluslararası koalisyonun desteklemesi gerekiyor.  Çünkü daha öncesinde yapılan mahkemeler bu minvalde yapıldı. Uluslararası hukuka  göre, birçok ülkeden yargılanması gereken insanlar var, o yüzden bu iş çok boyutlu; savaş ve soykırım suçları ile yargılanacaklar. “

IŞİDlilerin bulunduğu en büyül kamp olan Al Hol kampına gittiniz. Kamp ne durumda? IŞİD’lilerin örgütleme faaliyetleri var mı?

mAl Hol Kampında IŞİDli aileler

Kampta yaklaşık 70 binden fazla insanın kaldığını söyleyen Çiviroğlu, “Çoğunluğu Iraklı ve Suriyeli mülteciler. Baghuz operasyonundan sonra birçok IŞİD’li aile getirildi. Bu da kampın demografik yapısını kısmen değiştirdi denebilir. IŞİD`li kadınların kendi içlerinde örgütlü bir yapıya gitmesi, iç hiyerarşi denilebilecek yapıya sahip olmaları, kendi aralarında oluşturdukları polis düzeninin röportaj esnasında yanımıza gelip konuşan kişiyi dinlemesi  kampı kontrol altında tutmaya çalıştıklarının bir belirtisi. Bizim büyük bir güvenlikle önlemiyle kampa gitmemiz, kampın ne kadar tehlikeli olduğunu gösteriyor. Buna rağmen çevreden gelen küfürlere ve olumsuz bakışlara maruz kaldık. Yine bundan birkaç gün önce kampta IŞİD bayrağı dalgalandırarak örgüte halen bağlı olduklarının mesajı verdiler. IŞİD düşüncesinin hâlâ devam ettiğini görebiliyoruz. Bu düşüncenin kamp içinde kendilerine uymayanları öldürmeye kadar gittiğini biliyoruz. Kampta ve Baghuz’da dikkatimi çeken diğer bir önemli nokta ise kadınların, erkeklere oranla hilafet düşüncesine çok daha bağlı ve çok daha radikal olabildiği bir durum mevcut…”

Mevcut kampı izin alarak gezdiğini belirtten Çiviroğlu, kampta yaşananlara ilişkin bazı iddiaları, kampı dolaştığı esnada sorduğunu ve iddialarla ilgili yetkililerin kendisine şu açıklamalarda bulunduğunu aktardı:

”Söz konusu iddialar kesinlikle doğru değil. Fakat gelen kişiler, YPG’nin olsun Asayiş’in olsun, askeri kıyafetler giyiyor. Fakat bildiğiniz gibi Hol Kampında durumlar karışık ve bir noktaya kadar tehlike de var. Rahat bir şekilde askeri kıyafetleri giyip YPG adına, Asayiş adına kadınları çıkarıyorlar.  Kaçış olmuş fakat çok fazla değil. Birkaç aile çıkmıştır belki. Kontrolümüzde olduğu için kolay kolay kaçamıyorlar. Kaçmak isteyenleri hemen engelliyoruz. Adımızı karalamak için böyle şeyler yapmak istediler. Başlık

“IŞİDli kadınların taciz ettiği iddiaları doğru değil

Gazeteciler Hol Kampı’na gittikleri zaman, bu kampın nasıl olduğunu biliyorsunuz, bazı kadınlar bizi karalamak istiyor ve bu tür şeyler söylüyorlar. Fakat biz kültür ve ahlakımızla tanınıyoruz. Asayiş’in herhangi bir tacizi gerçekleşmemiştir. YPG’yi ve Asayiş’i karalamak isteyenler, Özerk Yönetimi karalamak isteyenler bu tür şeyler yapıyorlar. Bizim düşman sayımız çok. Hol Kampı’ndan sonra bütün ülkelerden insanlar burada toplanmışlar. Bu tür şeyleri çok söylüyorlar, fakat doğru değil bunlar çünkü söz konusu iddialar gerçeği yansıtmıyor. Bu kadınlar bizi karalamak istiyor. Kendilerini kurtarmak için bu tür şeyler yapıyorlar. Bizi kötü bir şekilde göstermek isteyen gazeteciler aracığıyla yabancı ülkelerin dikkatini çekmek istiyorlar. IŞİD’e yardım etmek isteyen kimseler böyle şeyler yapıyorlar. Bizde taciz gibi bir durum söz konusu olamaz. Böyle bir şey yapan ya da düşünen kimse cezalandırılır. Kültür ve ahlakımızla tanınıyoruz, bizde olmaz böyle şeyler. Örnegin erkek Asayiş üyeleri çadıra girmiyorlar. Erkek Asayiş üyeleri dışarda nöbet tutuyorlar, kadın Asayiş üyeleri içerde nöbet tutuyor. Ayrı bir şekilde duruyor erkek ve kadın asayiş üyeleri. Erkek asayiş üyelerinin çadırlara girmesi yasak.m1IŞİD’lileirn kaldığı Al Hol Kampında IŞİD’li sempatizanların bıçakla yaraladığı asayış görevlisi | Mutlu Çiviroğlu

Biçaklama meselesi peki? Evet bıçaklama meselesi doğrudur. Büyük bıçaklar emniyetten dolayı yasaklanmış durumda. Kampta öldürme durumları oluyor. Bu tür tehlikeler var. Asayişten arkadaşlarımız kampta dolandıkları zaman bıçakla arkalarından saldırıyorlar. İntikam almak istiyorlar. Kadının çadırda öldürümesi meselesi doğrudur. Küçük kız çocuğunun meselesi de doğrudur. Oz nenesi o küçük kızı öldüren gruba yardımcı olmuş. Sebebi de küçük kız çocuğunun yüzünü açmak istemesi ve siyah giysilerden kurtulup renkli şeyler giymek istemesi. Onu kafir olarak gösterip öldürmüşler. IŞİD ideolojisinden çıkmak isteyen kadınları öldürmeyi, yakmayı, helal görüyorlar. Birkaç gun once öldürülen Endonezyali kadın da işkence ile öldürülmüş. Bir bıçak darbesiyle değil, soyuyorlar, ölene kadar dövüyorlar. Yüzünüü açmak isteyen küçük çocuğun da elini kırmışlar, kemiklerini kırmışlar ve o şekilde öldürmüşler. Kadınlar bayrak kaldırdı, siyah elbiseler giydiler ve toplandılar.

“Buradaki IŞİD’liler, Al Hol Kampı’nda İslam Devleti’ni kurmak istiyor”

m2Al Hol Kampı | Mutlu Çiviroğlu

IŞİD’e bağlılıklarını gösterdiler. Zaten her tarafta duyuldu bu. Birkaç gün önce gerçekleşti bu. Biz onların önünü kapatıyoruz, Rojava için tehlike oluşmasını engelliyoruz. Onların önü kapandığı için bize karşı bir şeyler yapmak istiyorlar. Hol Kamp’ında yaşanalar bir gazeteye, bir dergiye bir filme sığacak şeyler değil ama. Günlük olarak gördüğümüz ve uğraşmak zorunda kaldığımız şeyler. Kadınlar, Hol Kampında İslam Devleti kurmak istiyor ve biz de doğal olarak onları engelliyoruz. İmkanlarımız kısıtlı ve üzerimizde Türkiye gibi bir tehdit var. Türkiye, Afrin’e saldırdığı gibi, bize de Cizre’ye de saldırırsa, kamplardaki IŞİD’lilerin hepsi bize karşı baş kaldırır. Kadınlar kendileri bunu söylüyor, Türkiye ile birlikte hareket ediyoruz, diyorlar. Biz bunun için devletlere çağrıda bulunuyoruz, gelip vatandaşlarını alsınlar. Üzerimizdeki baskıyı azaltsınlar. Bir destekte bulunsunlar, bir şey yapsınlar ve bizi bu yükten kurtarsınlar. Devletler kendi vatandaşlarını bir yük olarak bizi bırakmış ve onları korumamızı istiyorlar. ‘Onları koruyup kollayacaksın, onları besleyeceksin, onları tedavi edeceksin, bize saldırsınlar ve biz de cevap vermeyelim?’ Özerk Yönetim neye tahammül etsin, neye etmesin? Bu kadınlar kaldıkları sürece ideolojileri kuvvetlenecek ve DAIŞ bir daha dönecek. Zaten kadınlar IŞİD’in bir kez daha döneceğini söylüyor. Çocuklarını eğitip bize saldırtacaklarını söylüyorlar. Çocuklar IŞİD ideolojisiyle büyütülüyor. Bu şekilde anneleri ve babaları gibi olacaklar. Bunun için devletlere çağrımız bir an önce gelip vatandaşlarını almaları ve orada yargılamalarıdır. Kadınlar her an arkadaşlarımıza saldırıyor, küfür ediyor, bıçak saplıyorlar. Bunlar her gün yaşanıyor.  IŞİD cephelerde bitti, bu doğru fakat felsefe olarak, ideoloji olarak hala Rojava’da çok. Kamplarda ve hapislerde bu ideolojiden çok kişi var. Sadece cephede değil, kamplarda, hapislerde de IŞİD’e karşı mücadele yürütüyoruz ve bu ideolojiyi bitirmek istiyoruz.  IŞİD’e desteğin Türkiye üzerinden geldiğini biliyoruz. Avrupa’dan gelenler Türkiye üzerinden DAIŞ’e katıldılar. Bundan daha büyük tehlike olabilir mi? Kadınlar da bizi Türkiye ile tehdit ediyor, Türkiye’ye yardım edeceklerini söylüyorlar. Eğer Afrin’e saldırdıkları gibi saldırırlarsa Rojava DAIŞ olur ve diğer dış ülkeler için de tehdit oluşur.”

Oluşacak uluslararası bir mahkemede IŞİD’lilerin aileleri de yargılama kapsamında olacaklar mı? Kamp içerisinde IŞİD’li veya ailelerinden konuştuklarınız oldu mu? “İslam Devleti” hakkında ne düşünüyorlar, beklentileri nedir, yaşamlarına dair kodları nelerdir. Vatandaşı oldukları ülkelerde mi yoksa orada kurulacak uluslararası bir mahkemede mi yargılanmak istiyorlar?

Kamp içerisinde kurulan pazar tezgahları | Mutlu Çiviroğlu

Mutlu Çiviroğlu | Şöyle bir durumun görülmesi lazım, bu kadınlar Baghuz’dan geldi. Baghuz, IŞİD’e inanan savaşçıların ve ailelerinin son âna kadar kaldığı bir yer. Bu insanlar IŞİD’in çekirdek yapısını oluşturuyor. Bu kadınların sergiledikleri tavır, çok net bir şekilde seçim yaptıklarının göstergesi. Pişman olmadıklarını, bilinçli olarak katıldıklarını, IŞİD’e ve Bağdadi`ye bağlı olduklarını, bu kampta bulunmayıp da IŞİD bölgesinde yaşamak istediklerini pek çok kez dile getirdiler. Bu sebeple uluslararası bir mahkemede yargılanmaları gerekiyor, suçlarının cezasını çekmeleri gerekiyor. Yetkililerin söyledikleri de bu. Kadınlar ve çocuklar kendi ülkeleri tarafından alınıp yargılanmalı  ve rehabilitasyon desteği almalı… Ama uluslararası mahkeme konusu daha çok erkek savaşçılar üzerinden tartışılıyor. Kamptaki çocukların anneleri tarafından örgütlenmesi, IŞİD zihniyetiyle büyütülmesi çok büyük bir tehlike. Birleşmiş Milletler’in (BM) rapora göre 70,097 kişi yani 19,824 hane bu kampta kalıyor. Kürtler hem ekonomi hem de güvenlik açısından kampı kontrol etmekte zorlanıyor. Kampta, Kürtlere yönelik bir takım propagandalar yapılıyor; cinsel taciz, para karşılığı kadınların kamptan kaçmalarına göz yumulması gibi birçok şey olduğuna dair iddialar ortaya atılmıştı. Ben Türkiyeli, Hollandalı, Belçikalı, Azeri ve Tacik birçok kadın ile konuştum ama hiçbiri bu durumu dile getirmedi. Kürtlerin bu konudaki hassasiyeti ve ciddiyeti de bilinmekte. Kampta bir süre önce çarşı iznine çıkan bazı kadınların geri dönmemesi üzerine kamptan çıkışlar yasaklanmış durumda. Bu olayın ardından kampın içinde pazar kurulduğu ve kampta kalanların alışverişini buradan yaptıkları kamp yetkilileri tarafından dile getirildi.

Koridor meselesini üç başlık altında tek soru gibi sorayım.

a) Özerk yönetim ne düşünüyor, koalisyon güçleri ile yapılan ortaklaşmada neler konuşulmuş, hem fikir oldukları bir konu var mı?

b) Uluslararası koalisyondan yetkililer ile koridor meselesini konuşabildiniz mi? Askeri açıdan ne düşünüyorlar?

c) Ayrıca Türkiye’nin 30 km içerde olacak şekilde bir talebi var. Bu talebe ilişkin orada bulunan Uluslararası koalisyon ne düşünüyor?

m3ABD Suriye Özel Temsilcisi Jeffrey ile SDG yetkisi Mazlum Kobani

“Koridor meselesinde, ABD Türkiye’ye değil de, Kürtlerle daha hemfikir”

Mutlu Çiviroğlu: Güvenlik ve tampon bölge konusunda Türkiye ve ABD’nin birbirine uzak durduğu, Kürtler ile Amerika’nın hemfikir olduğu söylenebilir. Bu da YPG`nin sınırın 5 kilometre ötesinde bulunmasını kapsamakta.  Tampon bölge de  Kürtlerin, Arapların, Süryanilerin, Ezidilerin ve orada bulunan halkın kendisini dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı koruması anlamına geliyor. Son dönemde Türkiye’den gelen açıklamalar da bu kaygıları arttırmış durumda. Tarafların tampon bölgeye bakış açısı çok farklı, bu yüzden nasıl bir çözüm bulunacağı daha belirsiz. Özellikle Afrin’de meydana gelen cinayet, işkence, tecavüz, rehin alma, talan etme gibi birçok olayın raporlara yansıması, diğer bölgelerde yaşayan insanları da tedirgin etmiş durumda. Bu sebeple Kürtler  tampon bölgenin kurulması ve güvenliğin sağlanması konusunda ısrarcı. Paragraf

Koridor meselesi ve Türkiyenin tehditleri ile ilgili Jeffrey’in SDG ile Türkiye arasında arabuluculuk yaptığı iddiaları doğru mu? Arabuluculuk yapıldıysa “Türkiye neler söylemiş, hangi şartları öne sürmüş, SDG’nin buna yönelik cevabı neler olmuş?.” Arabuluculuk varsa ne durumda seyrediyor. Türkiye bir dönemde Özerk Yönetimi tehdit etmiyordu ve S-400’lerin alımından sonra Türkiye tekradan Menbiç ve Kuzey Suriye’ye yönelik tehdit dozunu arttırdı. Arabuluculuğun iyi gitmediğine bağlayabilir miyiz?

m4Reuters -Arşiv

“Arabuluculuk değil de, ABD hem SDG, hem de Türkiye ile görüşüyor”

Mutlu Çiviroğlu | ABD’nin arabulucu olduğunu sanmıyorum. ABD Türkiye ile müttefik, SDG ile işbirliği içinde. Hem Türkiye ile hem de Kürtler ile görüşebiliyor. Arabulucu olarak iki tarafın da bir noktada mutabık olması gerekiyor ama benim gözlemlediğim ABD daha çok Türkiye’nin agresif tutumunu yatıştırmayı amaçlıyor. ABD, Rojava’dan gelebilecek bir tehlike olmadığını görüyor; kendi askerleri, cihazları, radarları orada, ve askerleri sınır devriyelerinde yer almakta. Bütün bunların bir diğer var oluş sebebi de olası bir Türkiye saldırısının önüne geçmek. Ayrıca sizin de belirttiğiniz gibi, bölgedeki gerginlik  S-400’leri kısmen unutturmak için bilinçli olarak tekrar tırmandırılmış durumda. ABD’li demokratların ve cumhuriyetçilerin Türkiye’ye karşı çok büyük tepkileri var. Trump`ın isteksiz olduğu basına da yansıdı. Suriye’deki durumun tırmandırılması S-400’ler için Türkiye’de biraz daha yer açmış durumda, bu da zaten bilinçli olarak yapıldı.

Türkiye ile ABD arasında Rojava konusundaki en büyük tartışma, ABD’nin SDG/YPG’yi bölgede işbirliği için güvenilir bir aktör olarak görmesi.  Türkiye ise Kürt güçlerini bir tehlike görüyor. Bu durumda iki tarafın  mutabık olmasını zorlaştırıyor.  Öte yandan Türkiye, Rojava konusunu tırmandırarak ABD’nin taviz vermesini sağlamak niyetinde… | iznews agency




us, oil, business, syria, trump, assad
Syrian government forces stand at the entrance of the Rasafa oil pumping station after taking it from ISIS, on July 9, 2017. The site is situated southwest of the city of Raqqa, where ISIS would be driven out by the Syrian Democratic Forces months later.GEORGE OURFALIAN/AFP/GETTY IMAGES

The United States’ primary allies in Syria have supplied oil to Damascus, despite the government being sanctioned by Washington.

The Syrian government, led by President Bashar al-Assad, and the Kurdish forces that comprise the majority of the Pentagon-backed Syrian Democratic Forces have long maintained a working relationship despite vast political differences before and after a 2011 rebel and jihadi uprising that has threatened both of their livelihoods. As the two factions emerge as the most influential forces on the ground, their ongoing ties are receiving new attention.

The dialogue between the Syrian government and Syrian Democratic Forces has centered on the former’s need for oil from resource-rich regions held by the latter, which has demanded greater autonomy. U.S. plans to withdraw from the conflict following the virtual defeat of the Islamic State militant group (ISIS), however, have expedited Kurdish desires to be on good terms with Damascus.

Reporting by Turkey’s official Anadolu Agency and Daily Sabah newspaper cited local sources Thursday as saying that a new deal had been reached to allow the People’s Protection Units (YPG)—the leading faction of the Syrian Democratic Forces—to more quickly transport oil via new pipelines being built under the government-held, eastern city of Deir Ezzor.

Members of the Syrian Democratic Forces and U.S. soldiers (left) gather at the Al-Tanak oil field as they prepare to relaunch a military campaign against ISIS near Al-Bukamal, which is under government control, along with Deir Ezzor city, on May 1, 2018. The United States’ primary allies in Syria have supplied oil to Damascus, despite the government being sanctioned by Washington.DELIL SOULEIMAN/AFP/GETTY IMAGES

The sources claimed that companies operating under government control had already begun laying pipes near Al-Shuhayl, a town off the western bank of the Euphrates River that divides the separate anti-ISIS campaigns waged by the Syrian government in the west and the Syrian Democratic Forces. The deal was reportedly the result of an agreement made during talks last July when the two sides agreed to share production profits.

The day after the Turkish report was published, The Wall Street Journal published its own piece citing a person familiar with U.S. intelligence and a tanker driver transporting oil in elaborating on the arrangement. The article found that oil tankers were traveling near daily to transport oil to the Qatarji Group, a firm hit by U.S. sanctions in September due to its alleged involvement in facilitating oil deals between the government and ISIS.

The official U.S. military mission in Syria was limited to defeating ISIS, but Washington and its regional allies previously intervened in the country via support for insurgents attempting to overthrow Assad, whom they accused of human rights abuses. The U.S. began targeting ISIS as it overtook half of both Iraq and Syria in 2014 and teamed up with the Syrian Democratic Forces the following year, just as Russia intervened on Assad’s behalf.

Since Moscow stepped in, the Syrian military and pro-government militias—some of which were Iran-backed Shiite Muslim paramilitary groups mobilized from across the region—have retaken much of the nation, leaving only the northwestern Idlib province in the hands of the Islamist-led opposition now primarily sponsored by Turkey, and roughly a third of the country under the Syrian Democratic Forces’ control in the north and east.

The Syrian Democratic Forces’ share includes most of the nation’s oil resources, which produced up to 350,000 barrels per day prior to the war before dwindling to about 25,000, according to current estimates, while the government still controls the nation’s oil refineries. The successful Syrian Democratic Forces campaign to retake the oil and gas fields from ISIS helped to starve the jihadis of their black market revenue. Now Damascus is in dire need of this income to establish an economy stable enough to capitalize on successive military victories.

Syrian government forces stand at the entrance of the Rasafa oil pumping station after taking it from ISIS, on July 9, 2017. The site is situated southwest of the city of Raqqa, where ISIS would be driven out by the Syrian Democratic Forces months later.GEORGE OURFALIAN/AFP/GETTY IMAGES

This has led to a number of profit-sharing agreements, extending back to at least 2017, as Damascus continued to pay the salaries of workers in Kurdish-held cities and talks expanded last year to include the Syrian government potentially retaking control of certain facilities such as the Al-Tabqa dam near the northern city of Raqqa. In return, the Syrian Democratic Forces have pushed for wider recognition of the country’s significant Kurdish minority and for greater self-rule. More than anything, however, the militia has now sought the Syrian government’s protection against a common enemy.

Turkey, a fellow U.S. ally, considers the YPG to be a terrorist organization due to suspected ties to a Kurdish separatist insurgency at home. With President Donald Trump planning to soon withdraw from Syria, many Kurdish fighters have expressed fears that their protective umbrella would close. Pro-government groups, too, have clashed with the Syrian Democratic Forces in apparent attempts to seize oil and gas infrastructure, which—along with the rest of the country—Assad has vowed to reclaim through diplomacy or force.

Though Trump has vowed to protect the Kurds in the event of a U.S. exit, he also accused them last month of “selling the small oil that they have to Iran,” even though “we asked them not to”—a charge denied by leading Syrian Kurdish politician Salih Muslim in an interview with journalist Mutlu Civiroglu. Like Syria, Iran was subject to extensive sanctions by Washington, restricting its ability to market oil internationally.

Iran has, however, sent up to 10,000 barrels per day to Syria, as estimated by TankerTrackers.com and reported by The Wall Street Journal, furthering both countries’ economic interests in a development that has prompted anxieties among Arab states feeling increasingly sidelined by Tehran. As the Syrian Democratic Forces rushed to repair relations with Damascus, a number of Arab League states have also begun to repair ties gradually in hopes of steering Syria away from Iran.





Why Turkey is building a wall around Syria’s Afrin

Last month, Turkey quietly began building a wall around the northeastern Syrian Kurdish enclave of Afrin, which it has occupied since early 2018. Amid increased attacks on its soldiers and Syrian militiamen proxies in the enclave, one purpose of the wall is to provide additional security.

Yet there are fears the wall could be a major step by Turkey to annex Afrin and prevent the return of the tens of thousands of Kurds who had to leave their homes there as a result of the Turkish invasion.

“Sources on the ground in Afrin see this as another step of Turkey’s annexation of Afrin into its own borders,” said Mutlu Çiviroğlu, a Syria and Kurdish affairs analyst. “Since last year Afrin has been controlled by Turkey and its Syrian proxies. The civilian affairs are run by Turkey’s Hatay Governorate.”

Çiviroğlu also pointed out that the wall cuts Afrin off from the rest of Syria, in particular areas around the nearby city of Tal Rifaat, where well over 100,000 of Afrin’s displaced are currently living. This may indicate that one of Turkey’s primary aims is to prevent these Kurds from returning and reclaiming their homes.

“Locals are worried that this wall is another step by Turkey to annex Afrin,” he said. “At the same time they expect the Syrian government to give a tougher reaction, but so far we haven’t seen that.”

Çiviroğlu also pointed out that “some other sources say that this wall is designed to prevent the increased number of Afrin Liberation Forces (HRE) attacks, which have recently afflicted serious losses on Turkish soldiers and Turkish-backed forces in Afrin.”

The HRE – the Afrin branch of the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) – has targeted Turkish troops and Turkish-backed forces in both Afrin and the town of Azaz, which is part of the Syrian territories Turkey captured from Islamic State (ISIS) in its 2016-17 Euphrates Shield operation. Ankara invariably responds to these attacks by firing artillery at alleged HRE targets in the Tal Rifaat area.

Professor Joshua Landis, head of the Middle East Studies Department at the University of Oklahoma, said Turkey’s wall serves several purposes.

“The cement wall around Afrin represents a visual reminder of Turkish control,” he said. “It is meant to indicate to both inhabitants of Afrin and the world that the border is permanent; Ankara is serious about staying in north Syria. On a more practical level, the wall provides security against insurgents and those who seek to return Afrin to Kurdish control and expel the Turks and Arab militias.”

Notably, the Syrian and Russian governments have not severely criticised Turkey for this action, indicating there is some acquiescence on their part.

“There is a perception among the Syrian Kurds, activists and journalists, that Russia is trying to appease Turkey on this matter so the deal to sell Ankara S-400 missiles is finalised and Moscow gets what it wants in Syria’s Idlib province,” said Çiviroğlu.

At an April 29 press conference, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov said he was unaware of the project.

“To be honest, I have never heard anything about a wall around Afrin,” he said. “But I proceed from the fact that the Turkish leadership was adamant in confirming a number of times that Turkey’s anti-terrorist activities in Syrian territory are temporary.”

Syrian Deputy Foreign Minister Faisal Mikdad recently reaffirmed Damascus’s opposition to Turkey’s military presence in Syria and reiterated the government’s determination “to liberate every inch of Syrian territory”, but did not mention the new wall in Afrin.

“The Syrian and Russian governments have been silent about this latest Turkish provocation because they are busy pushing north from Hama against HTS and Turkish control in the Idlib enclave,” Landis said, referring to the jihadist group Hayat Tahrir al-Sham, which controls parts of the northern Syrian province.

He pointed out that there have been suggestions “that Turkey and Russia have come to an agreement in which Turkey will be allowed to extend its control over the north Aleppo in exchange for Syria extending its control over Idlib.”

“While the Turks push south against the Kurds, the Syrians will push north against Arab rebels,” said Landis.

Landis concluded by pointing out that there is some possibility that Damascus “may also be reluctant to stand up for the Kurds in north Aleppo province as a form of revenge against the Kurds of Rojava [Syrian Kurdistan] who have asked for a permanent American presence in northeast Syria.”

Güney Yıldız, a non-resident scholar at the Middle East Institute, thinks the walls main purpose has more to do with security than any long-term Turkish plan to annex the enclave or permanently alter its demographics.

“I think the primary purpose of the wall is to prevent the ongoing YPG – or HRE as the YPG in Afrin calls them – attacks in Afrin,” Yıldız said. “The attacks have increased in the last few weeks and Kurdish officials indicate that they will intensify their attacks during the summer.”

“Cementing demographic changes or annexing Afrin to the Turkish territory doesn’t necessarily require constructing a wall,” he said. “Having said that, I believe that Afrin will be the last place Turkey will withdraw from in Syria.”

Yıldız noted that Turkish officials value the country’s continued occupation of Afrin more than its occupation of the other, much larger, northwestern territories Turkey captured from the Islamic State in the aforementioned Euphrates Shield operation.

“For Turkish officials, agreeing to give back Al-Bab, Jarablus or Azaz or working with Russia to return Idlib back to the regime control is more preferable than ceding control in Afrin,” Yıldız said. “Turkey wants to keep the Kurds as far away from the Mediterranean as possible.”


Svjedok propasti ISIL-a: Na njihovim licima nisam vidio kajanje


Novinar Mutlu Civiroglu je tri sedmice svjedočio borbama za posljednje uporište ISIL-a u Siriji. Pogledajte intervju u kojem govori o Bosancima koje je tamo sreo, ali i o trenutku kada su pucali na njega – što se vidi i na snimcima koje objavljujemo.



ISIS’s ‘caliphate’ was crushed. Now Syria’s Kurd-led alliance faces bigger battles

Reporting from shattered Syria in the dying days of the caliphate, Jared Szuba talks to Kurds and Arabs about the fight for their shared future

SDF fighters in Baghuz, SyriaSDF fighters in Baghuz, Syria in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

In the last days of Islamic State’s professed caliphate, under the cover of thunder and heavy rain, Coalition aircraft bombed an ammunition depot south of the Syrian village of Baghuz.

The detonation touched off a cluster of fires in the cult’s densely-inhabited encampment.

The next morning, more than one thousand of the remaining believers gathered at the foot of Mount Baghuz to surrender to the alliance of Syrian militias that surrounded them on three fronts. To their south lay the Euphrates riverbank, within range of the Syrian Arab Army across the water.

For weeks their tents had been raked with automatic fire, their zealous mujahideen picked off by the polished snipers of the predominantly Kurdish People’s Protection Units (YPG). Each night, their dugouts and shelters were slammed from all sides with American and French 155mm artillery and 120mm SDF mortars.

“Strike and wait, strike and wait,” a stocky Syrian Democratic Forces conscript told me at the base of the cliff. The progress was grueling. “We’re advancing, but can’t with the civilians in front,” he said.

Every few days the jihadists called for an evacuation, and the main assault halted. But sniper operations continued, cadre said, to prevent them from exploiting the quasi-ceasefire.

“They send the civilians out then they stay. We keep telling them, ‘Whoever doesn’t surrender, dies.’”

Behind him, a procession of black veils shuffled up the path, contrasting with the sandy bluff illuminated by the setting sun. They clung to dirty children, some crying.

A lanky teenager with a Kalashnikov gestured to the bags born by one of the black forms. Without hesitation, she jettisoned the luggage down the cliff.

“That’s the last group!” someone shouted in Arabic. A gang of fighters shouldered their rifles and jumped off sandbags, skidding and jogging down the gravel path towards the front. One told me to leave the area. “It’s going to begin again any minute.”

I legged it back to the van and climbed in. Half a football field ahead, two American-made Humvees bearing the yellow flag of the SDF squatted before of a one-story concrete home.

On the roof, silhouetted against the sun through palm fronds, two fighters extended the bipod of a PKM with casual proficiency. As we pulled away, the crackle of small arms fire broke out, then grew into a steady rhythm. A Dushka chugged away somewhere behind.

“Their resistance is softening,” said Haval Ahmed, my 20-year old escort.

“It’ll probably end within days.”

People surrender to the SDF in ISIS-held Baghuz, SyriaA YPJ fighter watches as people surrender to SDF colleagues in ISIS-held Baghuz, Syria in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

The ground war against Islamic State has been declared finished. Coalition bombs are still pounding the last stragglers holed up under the south face of the cliff.

At a safe house a few kilometers north of the front, veteran SDF fighters told me Baghuz had been the most taxing fight of their war against ISIS.

“Honestly when we came here, we expected a big battle. But not these enormous numbers,” Mervan Qamishlo of the SDF’s Military Media Command said.

As we spoke, the ostensible caliphate that had once stretched nearly from Aleppo to Baghdad was being measured in square meters.

Already synonymous with savagery, the death cult nearly outdid itself in its last stand. Women and children returned fire on the SDF, an officer at the front said, and at least one surrendered mujahid said their leaders were withholding food from those who refused to fight.

The day after I arrived, a delegation of black-veiled suicide bombers mingled with the evacuees only to detonate among their own, wounding a handful of SDF guards.

Veteran jihadists from Anbar, Afghanistan, Chechnya and Turkey commanded the last of the believers, Mervan Qamishlo told me.

The hardened cadre had slipped past the Iraqi Army at Mosul and the YPG in Manbij, fled Raqqa and pulled back across the desert plain of Deir Ezzor, Hajin, and Sousa under catastrophic bombardment.

But if Daesh’s “elite” had concentrated in Baghuz, the same was true for their adversaries.

With every city the fanatics fled over the past four-and-a-half years, they surrendered thousands of their able-bodied survivors to a confederation of Western-backed militias that promised revenge, and a place in a new Syria.

SDF continue ISIS clearing operations inside Baghuz, SyriaSDF continues ISIS clearing operations inside Baghuz, Syria on March 20, 2019. Image: Mutlu Civiroglu/@mutludc/Twitter

Detachments from the YPG, its all-female counterpart the Women’s Protection Units (YPJ), and the Syriac, Manbij, and Deir Ezzor Military Councils, as well as former Free Syrian Army factions such as the Liwa al-Shamal al-Dimokrati (Northern Democratic Brigade) and Jaysh al-Thuwar (Army of Revolutionaries), congregated for the final thrust of the war. (That SDF representatives in Baghuz could not account for all units participating signalled both the unity and urgency of their cause.)

Salih, a 20-year-old self-professed forward observer from Hasakah, had joined the YPG three years earlier “to fight terrorism.” We spoke on the roof of the house, overlooking miles of ruins that stretched from the Euphrates to the Iraq border.

After Baghuz, he said, he wanted “to go home.”

“We’ve finished the end of the road,” Salih, an Arab who previously had been affiliated with a Sunni rebel group, said. He stared over the sunlit battlefield with a sharp, empty gaze.

“This is the end of Daesh … We’ve liberated ourselves from terrorism inshahallah,” he said”We want a homeland so we can just live in security.”

For others, the fight was far from over.

Inside the house, a group of tired recruits just back from the front huddled on the floor scooping heaps hot rice and chicken from styrofoam trays.

I asked what they expected next after Baghuz. They hesitated, keeping their eyes on the food. A burly fighter in his late twenties took the opportunity to speak for them.

“We’ve had enough of war,” he said. He gave his name as Salaheddin.

A five-year YPG veteran who fought at al-Hol, al-Shaddadi, Manbij, Raqqa, and other battles – more than he could now recall – Salaheddin was on his third tour of the Deir Ezzor campaign.

“We’d love to rest,” he said, before adding, “we have much work ahead. Daesh isn’t finished. There are a lot of sleeper cells.”

“After we finish with the sleeper cells,” he paused, then gave a sly grin. “I’m not able to talk about that.”

YPG fighters on Mount Baghuz, SyriaYPG fighters YPG on Mount Baghuz overlooking the evacuation of ISIS civilians. Image: Jared Szuba for The Defense Post

Threat of Turkish invasion

The SDF declared Saturday it has taken a staggering 32,000 casualties in the conflict. If accurate, the losses are more than half the Pentagon’s estimate of its current forces. 11,000, including civilian volunteers who took up arms in Kobane and Efrin, are believed to have died.

The half-decade war against the Islamist genocidaires will one day be seen as the easy part, northern Syrian officials told The Defense Post.

To the north of their nascent territory, Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan is openly vowing a military assault to destroy the YPG and to purge its political arm, the Democratic Union Party (PYD), from local governance and re-settle hundreds of thousands of Syrian refugees into Kurdish-majority areas in the north.

YPG officials, some known to be former members of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), have long sought to distance the Syrian project from the insurgent group, but Turkey isn’t buying it.

The Washington establishment may have called Erdogan’s bluff on an invasion for now, but northern Syrian officials are taking the threats very seriously. In 2017, Turkey launched an incursion into Efrin that displaced hundreds of thousands of people, mainly Kurds, in an act yet to be labeled by any international body as an ethnic cleansing.

YPG graffitiYPG graffiti in eastern Syria in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

To the south, Syrian Defense Minister Ali Abdullah Ayoub last week reiterated his government’s demands for the north’s total capitulation and reintegration into the pre-war Baathist system, under which Kurds were denied citizenship for decades.

A regime assault would “only lead to more losses, destruction and difficulties for the Syrian people,” the SDF responded.

The Kremlin, having offered to mediate a favorable outcome for the north, now say they can do little to sway Assad, northern Syrian officials say.

Within their current borders, the conflict has dumped tens of thousands of ISIS prisoners and their families into under-prepared internment camps. Northern Syrian authorities are now calling for U.N.-led and financed international tribunal to be held in Rojava (the Kurdish name for majority-Kurdish lands in northern Syria), their previous requests for the repatriation of foreign fighters mostly ignored.

Without formal international recognition, heavy artillery, armor or aircraft, the fledgling province’s fate may be largely out of its leaders’ hands for now.

Democratic project in northern Syria

In the meantime, northern Syrian authorities are managing matters within their control.

“We have defeated ISIS militarily. Now, we must do so ideologically,” said SDF media chief Mustafa Bali.

The north’s security institutions are set to be reorganized to focus on internal security operations. Officials are tight-lipped about details, but both the SDF and Asayish, or police forces, have already received new training programs focusing on hunting ISIS sleeper cells and dealing with explosives.

The U.S. Defense Department has requested $300 million in the 2020 budget for “vetted Syrian opposition” partners, including increased outfitting of northern Syria’s internal security forces and $250 million to support “border security requirements” of partner forces.

“Fighting at the front is different than the internal battle,” Aldar Xelil, senior TEV-DEM foreign affairs official, explained to me in Qamishli.

“The sleeper cells are considered the hardest phase. Harder than the phase we are undertaking now,” Mervan told me in Baghuz, as gunfire rattled in the distance.

Shouldering the weight will be the Asayish and internal intelligence services. But the vanguard against whatever remains of ISIS or its ideology will be the population of northern Syria itself, officials say.

People surrender in ISIS-held BaghuzPeople leave their belongings behind as they surrender from ISIS-held territory to SDF fighters in Baghuz, Syria in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

There is a perception among many northern Syrians that segments of region’s Sunni Arab population are now more religiously conservative after living years under Islamic State, so the Autonomous Administration of North and East Syria has instituted an ambitious education campaign to break down what they see is a toxic mixture of Sunni Arab chauvinism and Assadist authoritarianism.

“For 50 years this region was indoctrinated with the racism of Arab nationalism under the Baath party,” Bali said. Sectarianism, officials say, is ingrained in the Syrian constitution, legal code, and culture.

“This generation must learn and be raised [knowing] there are others such as Kurds, others such as Syriacs, others such as Christians, and it’s their right to live like you,” Bali said.

“Hussein and Mu’awiya,” early Islamic figures associated with the roots of the Sunni-Shia split, “are gone,” Bali said. “They’re dead. We need to learn how to live together.”

They will need to proceed cautiously.

The PYD’s social policies have already incurred protest in some majority-Arab areas, such as Raqqa and Deir Ezzor. Their enforcement of mandatory conscription for men and moves against political opponents have earned them some detractors among the Kurdish population.

“Every new project is met with violent reaction,” Bali told me. Nonetheless, officials say they are confident Syria’s disparate sects will embrace their stated goal of secular democratic confederalism – and a society in which women wield significant authority – once properly exposed to it.

“Society needs to breathe the oxygen of life,” Bali said. “The educational system can rescue future generations from war, from sectarian war.”

“We want to remove the barriers between nationalisms and religions,” Xelil said.

“We’re seeing a lot of progress … but we still need much time.”

They may not have it.

‘Multiple parties, not multiple armies’

The Pentagon’s reassuring gestures to the SDF belie the deeper crisis: that American diplomats have not yet found a force sufficient to replace the more than 2,000 U.S. troops maintaining stability in the north.

Nor have they found an appropriate force to man the Turkish border. Nor have they made northern Syrian officials any promises.

A residual presence of a few hundred American troops is not remotely adequate to accomplish either, former U.S. defense and national security officials say.

Syria-Turkey borderThe Syria-Turkey border in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

Northern Syrian officials have called for an international force for border protection against Turkey, and continue to receive sympathetic reassurances from the French and British.

But the Europeans say they cannot commit to a mission not led by a sizeable U.S. force. Even if American officials could wheedle Trump up to leaving, say, 1,000 residual troops, they still appear not to have an exit strategy to offer their western allies.

James Jeffrey, Washington’s pointman on the crisis, downplayed the dilemma last Friday.

“We’re not really looking to a coalition being peacekeepers or anything like that … We’re asking coalition personnel to continue to contribute and to up their D-ISIS operations, and we’re getting a pretty good response initially,” Jeffrey said.

James JeffreyUS Ambassador James F. Jeffrey swears in as Special Representative for Syria Engagement, at the US Department of State on August 17, 2018. Image: US State Dept/Ron Przysucha

Meanwhile, Jeffrey’s team is seeking local Syrian forces to guard the border in order to “meet everybody’s needs.”

So far that has proven elusive. Turkey rejects any YPG presence on the border, a position Jeffrey endorsed last week. “We don’t want another Qandil in Syria,” Jeffrey said, referring to the PKK headquarters in northern Iraq.

“We need defense against Turkey, not the other way around,” a northern Syrian source with knowledge of the discussions said.

Publicly, officials from the SDF’s political arm, the Syrian Democratic Council, say they believe Jeffrey’s team is working on their behalf, and that they can understand the U.S.’s strategic concerns as Turkey flirts with Moscow.

Privately, there are frustrations. Jeffrey is perceived as ingratiating to an erratic and duplicitous supposed NATO ally using the YPG issue as a political steam-valve.

Indeed the American team appears to be waiting out Turkey’s regional elections, set for March 31, to plan the next move.

The friction may well be mutual. Northern Syrian officials reject the veteran diplomat’s proposals to bring in at least two exiled Syrian militia forces, the Rojava Peshmerga and the Syrian Elite Forces (the latter affiliated with Syrian opposition leader Ahmed Jarba), to secure the Turkish border.

“Not possible,” Xelil told me. “First of all, Jarba doesn’t have the forces. Secondly, to those who liberated this region and administrate it, there’s no place for Jarba in this whole project. Where did this come from? It’s not possible.”

The Elite Forces’ brief cooperation with and integration into the SDF in 2016 and 2017 was seen as a political win for the Kurdish-led administration, but they fell out during the battle of Raqqa in 2017.

The Rojava Peshmerga is aligned with the Kurdistan Democratic Party of Syria, a political rival of the PYD closely linked to its namesake in Iraq.

“The [Rojava] Peshmerga,” Xelil said, “is a red line.” He accuses the force of being trained and funded by Turkey. “How can we trust them?”

Importing rival forces with unclear allegiances will only complicate matters, northern Syrian officials said, at a time when the SDF is striving to unify its own various components.

“Democracy means multiple parties, not multiple armies,” the source said.

“We don’t see this as in the best interest of North and East Syria’s security,” the source said, speaking to The Defense Post on the condition of anonymity.

The American team is set to discuss its “initial concept,” whatever that may be, with Turkish officials any day now.

“After this is agreed upon, then we can discuss the details,” Xelil said.

In the meantime, they have instructed northern Syrian officials not to engage with the Assad regime, a difficult seat to take.

Rebuilding Syria

Even if the U.S. can cut a deal for additional forces, the Autonomous Administration must still confront near-Sisyphean tasks.

Much of Syria’s north lies in ruins from eight years of war, and there is no coherent plan to rebuild.

Trump unilaterally cancelled $230 million set aside for the endeavor last year. The president wants the rest of the Coalition to foot the bill, and U.S. officials say the $230 million has been replaced by pledges from Gulf nations. But the city of Raqqa, which was largely destroyed by Coalition airstrikes, alone needs some $5 billion, the city’s mayor said last autumn.

Apartment buildings near February 23 Street, Raqqa, SyriaApartment buildings near February 23 Street, Raqqa, Syria, July 25, 2018. Image: Gernas Maao/The Defense Post

Incidentally, the Saudis asked the U.S. government if Trump’s December withdrawal announcement meant they were off the financial hook (Trump’s subsequent tweet made it clear they were not).

The northern administration’s domestic legitimacy rests heavily on its ability to fight ISIS. With the caliphate gone, people will be looking for a return to normalcy.

“The SDF bring great security but it can still be hard to get basic goods. The situation is much better now than before, but we need help,” said Hassan, a shopkeeper in Tal Abyad.

Civilians who spoke to The Defense Post in Hasakah, Manbij, and other areas of northern Syria echoed similar sentiments. Whatever their opinions of the SDF, they feared the American withdrawal.

“We’re still living in a state of war,” Xelil said. “We need a number of services to be rebuilt. We’re deficient in municipal services, electricity, food distribution, healthcare. Syria in general is crushed.”

“The services in some other areas may be better, but our ambition is stronger,” Xelil said.

SDC officials have elicited the technical support of the Syrian regime in limited projects, but full reconstruction depends on a political settlement to the civil war.

And the Americans appear unwilling to offer that, likely in deference to Ankara’s long-standing opposition to the SDC’s participation in the U.N.-sponsored peace talks in Geneva.

“We need doors open for our participation in political operations,” a source with knowledge of the discussions told The Defense Post, speaking on condition of anonymity because he was not authorized to speak on the matter.

Lack of reconstruction is a serious long-term security threat, former U.S. officials said.

Raqqa Internal Security ForceA Raqqa Internal Security Force member guards an entrance to a courtyard in Raqqa, Syria, February 19, 2018. Image: US Army/Sgt. Travis Jones

In Deir Ezzor, especially, tribal grievances linger from the ISIS war and the destruction of the local oil economy by Coalition bombing.

“There is animosity towards the Kurds in some Arab areas for what is perceived as heavy-handed ​governance or the inequitable sharing of power and resources,” said Alexander Bick, who was Syria director in Barack Obama’s National Security Council.

“That’s a fairly combustible situation. Certainly something the Defense Department is well aware of, and has tried to address by pushing the SDF to be more inclusive, but there aren’t perfect solutions to it – particularly in the absence of resources, which this administration has decided not to put in.”

US support for the YPG

In retrospect, former U.S. officials who spoke to The Defense Post say roots of today’s crisis were sown from the beginning.

On the one hand, aligning with the YPG’s tactical goals has borne perhaps the most successful U.S. Special Forces train-and-assist mission to date.

But American officials ignored the gap between their and the YPG’s strategic goals for years, an oversight that now threatens to leave one of the world’s most vulnerable populations in what appears to be an intractable geostrategic crisis.

YPJ fighter in RaqqaA YPJ fighter in Raqqa, Syria, October 2017. Image: YPJ/Twitter

Still, officials say, the decision to arm and support the YPG was not made lightly.

“They were problematic from a number of different angles,” a former official said, not simply for their roots in the PKK, which Turkey and its western allies have designated a terrorist organization.

For the Americans, however, the alternative was to accept a Turkish proposal to utilize Arab rebels “without even being shown evidence that these groups existed in sufficient numbers, organization, training to actually carry that out.”

The YPG was undoubtedly the most adept ground force available in northern Syria. And, two former officials said, its secular ideology proved an appealing antidote to the region’s toxic sectarianism.

“There are 20 million Sunni Arabs between Baghdad and Damascus who in important respects lack meaningful political representation in either country,” Bick said.

“So as long as this persists, we can and should expect radicalism to reemerge down the road.”

It was American planners who pushed a reluctant YPG to capture vast Arab-majority territories in Raqqa and Deir Ezzor.

“I think everybody [in Washington] recognized at the time that you didn’t want to be trying to govern large swaths of territory with Kurdish forces that would be perceived as outsiders,” Bick explained.

“We didn’t want a situation, strategically, where we’d be relying … exclusively on the Kurds.”

Hence the “snowball” method: As the YPG took territory, it absorbed local factions into a “professional coalition” – the Syrian Democratic Forces.

The challenge for the Obama administration was how to leverage the YPG’s military and organizational abilities against ISIS while ensuring that the burgeoning alliance was constituted in a way that would minimize intercommunal tensions after the war.

“We worried about all of those issues,” Bick said.

“The question is not was the choice perfect, but what were the other choices?”

“Did we think about it? Yes. Did we come up with a satisfactory answer to it? No,” he said.

“Did we think that getting ISIS out was a sufficiently important priority for the United States that we would, to some extent, have to fly the plane as we built it? Yes.”

The consequences of that decision have come home to roost. Turkey’s position on the YPG shifted fiercely after the U.S. in 2016 pushed the group to capture from ISIS the majority-Arab city of Manbij, near the Turkish border.

“It’s probably the most complex security situation, fighting situation I’ve seen in over four decades of dealing with – with fights,” then Defense Secretary James Mattis said in February 2018 when asked about Turkey’s position on Manbij.

“And it is one where I believe we are finding common ground and there are areas of uncommon ground where sometimes war just gives you bad alternatives to choose from.”

US and Turkey conduct joint patrol near Manbij, SyriaUS and Turkish forces conduct a convoy during a joint combined patrol near Manbij, Syria, November 8, 2018. image: US Army/Spc. Zoe Garbarino

The U.S. did not have a coherent Syria policy until at least early 2018 – a year into Trump’s presidency – a former official with knowledge of the matter said.

“As the terrain changed, they moved … You end up at a place based on one decision, one decision, one more,” the official told The Defense Post on the condition of anonymity.

“There were people saying, ‘We can stop this anytime we want.’ No, you can’t,” the former official said. “If you go in here and you start doing this, you own this problem.”

The Trump administration finally pronounced a Syria plan to Congress in January 2018, after the SDF had largely captured the country’s north.

American troops would continue to occupy the country’s resource-rich territories while the Treasury Department would economically isolate the Syrian regime to bring Assad to the Geneva negotiating table, David Satterfield, Principal Deputy Assistant Secretary at the U.S. Department of State’s Bureau of Near Eastern Affairs, told a baffled senators in a chaotic hearing.

Just five weeks later, Trump began suggesting it was about time to pull the plug. In his December phone call with Erdogan, he tanked the whole policy.

“No prom queen aspires to be a crack whore. But some end up there through incremental bad decision-making,” the former official said.

Efrîn bernadin

With or without the Americans, the war is not over for the SDF.

Back in Baghuz, I caught one of Salaheddin’s young recruits in the stairwell of the safe house and asked what comes next for him after this battle.

He responded excitedly, “I’ll go to Efrin.”

I felt a bolt of sympathy for the kid. “You’re from Efrin?” He looked no older than 19.

He glanced over my shoulder, smile intact. “No, I’m from the graveyard of ISIS.” Kobane.

Bombs hit Efrin, SyriaA plume of smoke rises near a village after bombs were dropped by aircraft as Turkey’s military began Operation Olive Branch against the Kurd-controlled Efrin region in Syria, January 20, 2018. Image: trthaber/Twitter

“We’ll go wherever the revolution is needed,” said a European YPJ volunteer, who gave her name as Cude, later that afternoon on the roof.

“We will take back Efrin, we will keep our liberated area and when we are finished with Rojava, we will liberate all the other oppressed areas,” she proudly told me.

No decision to widen operations against Turkey-backed Islamist rebels in Efrin has yet been made, Xelil emphasized. But covert operations and military preparations, he said, are “always being made.”

The SDF declared in February that, though it prefers dialogue with Turkey, it intends to retake Efrin and facilitate the return of its population in the post-ISIS stage.

Efrin is surrounded, Xelil said, and Russian and Syrian regime troops have been interdicting attempted YPG deployments, so any future operations depend in part on those actors.

“I think the end of Baghuz and military victory over ISIS will greatly ease matters regarding Efrin,” Xelil said.

The Americans reportedly censured the YPG for its insurgency tactics there in late 2018.

How the YPG’s ambitions may impact U.S. efforts to make nice between their partner force and NATO ally to the north was of little concern, Xelil said.

Baghuz, SyriaBaghuz, Syria after it was deserted by thousands of ISIS fighters and their families in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

Northern Syrian leaders expressed profound gratitude for the support of the Americans, but Xelil said Efrin was their decision to make.

“If [the Americans] get involved, we’ll say why didn’t you get involved when Turkey attacked us?”

In Baghuz, SDF fighters were of the same mind. “If America leaves, nothing changes. We will resist,” Cude said. It was a uniform refrain.

“No one asked [the Americans] to come, no one will ask them to stay,” she said, adding, “I don’t know who to trust less, Trump or Erdogan or Putin.”

Asked if she was prepared to fight the Turkish Army or the Syrian regime, she hesitated. “I don’t know. If it’s necessary? Yeah.”

She was hopeful that a deal with Damascus would secure the north’s autonomy.

“You cannot make war all the time. You must make compromises sometimes,” she said.

Without the Americans, “it’s going to be harder, [but] we will fight until the end.”

“If we lose, we will lose fighting. There can be no surrender.”

SDF fighters in eastern SyriaSDF fighters near Baghuz, Syria in March 2019. Image: Jared Szuba for The Defense Post

Around midnight, back at al-Omar oilfield, some 50 miles north across the desert from Baghuz, I hunched over the embers of a dying campfire.

Two SDF fighters emerged from the darkness and sat next to me. One placed a tin pot on the coals to boil coffee, and offered me some.

The pair chatted in Kurdish for a while. Then one stood up from his chair, walked to a nearby pickup truck, and plugged his smartphone into the audio system.

A haunting Kurdish song played, one I had heard before on the road to Deir Ezzor. I asked what the words meant.

He was silent for nearly a minute, then said in Arabic, “Bombing of villages in Qandil. Turkey, about 15 years ago,” he said.

“For no reason,” he added.

We sat for several minutes in silence. One fighter rose, said goodnight, and walked away.

After some time I asked the other if he thought the Americans would stay. ”They’ll stay. They reversed the decision,” he said.

“But if you go to Efrin, won’t that make the Americans’ diplomatic efforts harder?”

He let out a long drag of his cigarette with a sigh. “God, I don’t know.” He extended his legs and planted the heels of his combat boots at the edge of the fire.

The song ended, and the officer tossed back the last of his coffee. He stood up, and took his phone from the truck.

“Sleep well. Hope to see you again.”

“Inshahallah,” I answered.

He took several paces towards the barracks then stopped. “Inshahallah after Efrin.”

American artillery thudded flatly in the distance.


ISIS’s ‘caliphate’ was crushed. Now Syria’s Kurd-led alliance faces bigger battles

Gazeteci Mutlu Çiviroğlu: IŞİD’in Bağhuz’daki son günlerini anlattı

Amerika’da yaşayan gazeteci Mutlu Çiviroğlu, Mart ayı başlarında Suriye’nin kuzeydoğusuna giderek IŞİD’in ilan ettiği hilafetin son günlerine tanıklık etti.

Suriye Demokratik Güçleri’nin (SDG) IŞİD’in son kalesinde sürdürdüğü operasyonları yakından izleyen Çiviroğlu, The Defense Post’a gözlemlerini aktardı.

Aryen Haber Sitesi tarafından çevirisi yapılan röportajın tamamını siz okurlarımızla paylaşıyoruz.

Ne zamandan beri Bağhuz’dasınız ve ön saflara ne kadar yaklaşabildiniz?

Üç haftadır Bağhuz’da bulunuyorum. Zaman zaman Kobani ve Rakka gibi farklı şehirlere seyahat ettim. Bağhuz’un içinde de IŞİD ön cephesinden neredeyse 100 metre mesafede keskin nişancıların menzilinde bulundum.

Siz oradayken çatışmaların seyri nasıl değişti?

Son günlerde geceleri çatışma oluyordu ve IŞİD SDG’nin ilerlemesini engellemeye çalışıyordu. Koalisyon jetleri ve ağır silahlar SDG’yi desteklemekteydi ve çatışmalar, IŞİD’in SDG güçlerini hedeflemesini engellemek için çoğunlukla gece meydana geliyordu. IŞİD’in sivilleri rehin aldığı (Ezidiler, diğer kaçırılan insanlar) ve bu insanları canlı kalkan olarak kullanabileceği endişesi, operasyonları SDG açısından zorlaştırdı. Bu yüzden gündüzleri havan saldırıları olurken geceleri daha şiddetli çatışmalar yaşanıyordu. Gece operasyonları ayrıca IŞİD savaşçılarını etkisiz kılmak için termal kamera kullanan uçaklara da bir avantaj sağlıyordu.

Video oynatıcı

IŞİD ne tür bir direniş gösterdi?

IŞİD, büyük bir direnç gösterdi. Operasyonun son aşaması Ocak ayından bu yana devam ediyor. Bu küçük kasabada binlerce insan olduğu için operasyonun birçok kez durdurulması gerekiyordu, çünkü her seferinde belirli sayıda insan IŞİD tarafından serbest bırakılıyordu. Bu, SDG için bir engel teşkil etti, çünkü tam savaşmaya başladıklarında tekrar durmaları gerekiyordu. Bu insanları tahliye etmek, taramadan geçirmek çok zaman alan bir işlemdi. Operasyonunun yanı sıra, SDG ve Koalisyon Güçleri için bu tarz zorluklar vardı.

Ancak IŞİD’in çok kuvvetli bir şekilde karşı koyduğunu görebiliyoruz. Çünkü savaşçılarının çoğu dünyanın çeşitli yerlerinden, ama özellikle de Çeçen ve Dağıstan’dan gelen ya da Kuzey Afrikalı, savaşta tecrübeli cihatçılar. İdeolojilerine inanan kişilerdi, bu yüzden karada sert bir mücadele verdiler.

Uzun zamandır Bağhuz’da bulundukları için coğrafyaya aşina olmuşlardı. Çoğunluğu Kürtlerden oluşan Suriye Demokratik Güçleri’nin geldikleri şehir ve kasabalar ise buradan 200 ila 300 km uzakta, hatta daha da uzak mesafede. Tanımadıkları bir alanda savaşıyorlardı. Bu, SDG için bir dezavantaja neden oluyordu.

Ayrıca IŞİD tarafından canlı kalkan olarak kullanılan siviller, SDG ve Koalisyonun işini çok daha fazla zorlaştırmıştı. Son birkaç günde, SDG ve Koalisyonun sivilleri hedef aldığını söyleyen propagandalar yapılıyor. Ancak tüm uluslararası medya, insan yaşamının, sivillerin korunduğunu – hatta teslim olmuş ya da şüpheli IŞİD savaşçılarına bile insanca muamele edildiğini –  gözlemledi. Saygılı davrandılar. Pek çok gazeteci, SDG’nin insan yaşamına nasıl değer verdiğine ve onları korumaya çalıştığına ilk elden tanık oldu.

Mücadeleye geri dönersek, ağır silahlar, hendekler, intihar eylemcileri (erkekler ve kadınlar) kullanıldı ve bazı durumlarda motosikletli intihar saldırılarını da devreye koydular.

SDG üyeleri, Bağhuz’daki IŞİD kamplarında kadın ve çocukları kontrol ediyor

SDG kaynaklarından aldığım bir diğer bilgi de, IŞİD savaşçılarında yerel IŞİD üyeleri ve uluslararası cihatçılar arasında bir anlaşmazlık olduğu yönünde. Suriyeli ve bölgesel IŞİD üyeleri teslim olmaya eğilim gösterirken, uluslararası IŞİD üyeleri, özellikle Rus kökenli ve diğerleri, sonuna kadar savaşmaya istekli görünüyordu.

Bunu paylaşmak istiyorum, çünkü hepsi sonuna kadar savaşmaya devam etmedi. Elbette bu, örgütün bir taktiği olabilir; belki de daha önce Suriye ve Irak’ta olduğu gibi, hapishaneden kaçma fırsatları olacağını umarak savaşçılarından bir kesimini uzaklaştırıp ileriye yönelik kullanma planı olabilir.

Sebep ne olursa olsun, çok sayıda savaşçı teslim olmayı seçti. Bunun, SDG’yi oyalamaya ve yavaşlatmaya yönelik bilinçli bir taktik olabileceğini  ve sözde teslim olmuş insanları gelecekte kullanma amaçlı yapıldığına inanıyorum.

IŞİD’in çatışmada kadınları veya çocukları kullandığını gördünüz mü?

Kendi gözlerimle görmedim, ancak komutanlarla konuşurken, kadınları kullandıklarını duydum. Son birkaç günde ise kadın ve çocukların IŞİD savaşçıları olarak kullanıldığını, çocukların silah taşıdığını kanıtlayan bazı videolar ortaya çıktı. Yine kadınlar bu hafta ve daha önce de intihar saldırıları düzenlediler.

Geçtiğimiz günlerde teslim olan kadınlar arasında bile çok fanatik olanları gördük. Çoğu çok sert, hiç vicdan azabı duymuyorlar, hiç pişman değiller ve IŞİD’in ideolojisine ve savaşına devam edeceğine söz veriyorlar. Hala Ezidi halkına yönelik kötü davranışları ve Ezidi kadınların köleliğini haklı çıkaran kadınları gördüm.

Bu yüzden kesinlikle zorla savaştırılan bazı kadınlar olabilir, ancak IŞİD’de olmayı ve sonuna kadar savaşmayı tercih eden çok sayıda kadın da mevcut. Bu kadınların kendi ülkeleri veya gittikleri yer için ciddi sorunlara neden olabileceğine inanıyorum.

Video oynatıcı

Bu küçük bölgeyi temizlemek neden bu kadar uzun sürüyor?

Çünkü binlerce insan vardı. Hiç kimse, ne SDG ne de Koalisyon Güçleri, bu kadar çok insanın böyle küçük bir yerde yaşayabileceğini tahmin edemezdi. Geçtiğimiz haftalarda Bağhuz’dan on binlerce insan tahliye edildi. Bu büyük bir sayı. Operasyon her yoğunlaştırıldığında, IŞİD çok sayıda kişiyi serbest bıraktı. Bu da operasyonu radikal bir şekilde yavaşlattı. Sivil hayatın ve olası tutsakların hayatlarının korunmasına odaklanmak, SDG ve Koalisyonu kendi savaşçılarını yormak pahasına da olsa, daha dikkatli olmaya ve operasyonu yavaşlatmaya itti.

Bu kadar çok sayıda insanın küçük bir yerde olması, bu operasyonun çok yavaş ilerlemesinin temel nedenidir. Bu yüzden ve IŞİD’in Irak-Suriye sınır hattındaki son nokta olması, hala ne tür bir yer olduğu ve IŞİD’in nasıl bir hazırlığı olduğu hakkında bir gizem oluşturuyor.

İnsanların yaşadığı birçok hendekler ve yeraltı tünelleri gördük, bu nedenle muhtemelen gözlem uçakları onları yakalayamadı. Bu, SDG kara kuvvetleri için kapalı bir kutu gibiydi. Ne geleceğini bilmiyorlardı. İlerlerken ekstra temkinli olmalarının sebeplerinden biri de buydu.

IŞİD savaşçılarının yaşadığı kampları tarif edebilir misiniz?
Kamp koşulları çok korkunç. Kasaba çok küçük ve insan sayısı son derece yüksek. Bu yüzden muhtemelen yiyecek, su ve sıhhi tesisatla ilgili sorunlar var. Kötü bir koku var. İnsanlar kötü koşullar altında bu yerlerde yaşıyorlardı.

Koalisyon onlara fırsat verdi, ancak hepsi teslim olmayı kabul etmedi. Gördüklerimize dayanarak, durumun zor olduğunu söylüyorum, çünkü böyle küçük bir yer bu kadar çok insanı barındırmak için uygun değildi.

Video oynatıcı

SDG savaşçılarının morali nasıl? Hayal kırıklığına uğramış gibi görünüyorlar mı?

SDG savaşçılarının morali çok iyi. Bir zafer kazandıklarından ve IŞİD’in halifeliğini sona erdireceklerinden eminler, ancak aynı zamanda IŞİD’in bununla bitmediğini de biliyorlar.

Bir şekilde – uyuyan hücrelerin peşinden gitme, kurtarılan alanların istikrara kavuşturulması ve IŞİD ideolojisinin gelişmesine izin veren koşulların ortadan kaldırıldığından emin olmak için –  IŞİD ile mücadelenin ikinci aşamasına hazırlanıyorlar. Yani uzun soluklu ve kalıcı bir mücadele. Bunun bilincindeler. Bağhuz’u almak ancak IŞİD’in toprak varlığına sona erdirecek, fakat ideolojik varlığı ve bunun tüm dünyadaki tehdidi hala mevcut ve onlar bunun farkındalar.

Kürt, Arap ve Süryani etnik gruplarının hepsi çok mutlu ve kadınlar özellikle kadınları köleleştiren ve değersizleştiren bir ideolojiye karşı kazanılan zaferde önemli bir rol üstlendikleri için mutlu ve gururlular. Ezidi kadınlar her kurtarıldığında, Kürt kadınları arasındaki mutluluğu gördüm. Bu onlar için kesinlikle çok özel.

Lojistik problemleri – su, yiyecek, temizlik, sıcak hava, bazen de toz fırtınaları var –  savaşmayı çok zorlaştırıyor. Bir buçuk ay önce bir toz fırtınası yaşanmıştı; IŞİD büyük bir saldırı başlattı ve bu durum SDG savaşçıları için ciddi sorunlara yol açtı. Çöl koşullarının kendi zorlukları vardır ve çoğu SDG savaşçısı bu şartlara alışkın değildir. Biraz hayal kırıklığına neden olması bana göre tamamen doğaldı.

SDG Bağhuz’da operasyonlarını sürdürürken (20 Mart 2019)

SDG’nin Newroz’a zafer ilan edeceğini düşünüyor musunuz?*

Halk baskı yapıyor olsa da, SDG, Bağhuz’un yüzde 100’ünün IŞİD üyelerinden, patlayıcılardan, kara mayınlarından, bubi tuzaklarından ve diğer tehlikelerden arındırıldığından tamamen emin olana kadar herhangi bir bölgesel zafer ilan etmeyecektir. Ancak o zaman duyururlar, ancak duyurunun Cuma veya Cumartesi gününe gelmesi mümkündür. Yine de içinde kalan bazı insanlar varsa, her şeyin halledildiğinden emin olurlar. Acele etmiyorlar; şimdi aylardır savaşıyorlar. Bu operasyon çok uzun zaman aldı, bu yüzden her şey tamam olana kadar birkaç gün daha beklemenin sakıncası olmayacaktır.

*Redaksiyon: 21 Mart’ta bölgenin IŞİD’ten temizlendiğini ancak arama-tarama faaliyetlerinin devam ettiğini duyuran SDG, 23 mart Cumartesi düzenlenen bir törenle zaferin işareti olarak Bağhuz’da bayrağını dikti.

Gazeteci Mutlu Çiviroğlu: IŞİD’in Bağhuz’daki son günlerini anlattı

Challenges after the elimination of ISIS

Although defeated on the battlefield, ISIS will continue to be a threat to stability in Syria, SDF commander-in-chief General Mazlum Kobane writes

Women and children from ISIS-held areas YPJ fighters screen women and children from ISIS-held camps in Baghuz, Syria. Image: Mutlu Civiroglu

The final chapter of Islamic State has been completed successfully with the liberation of the town of Baghuz from the terrorist organization. After civilians were evacuated and hundreds of extremists surrendered, the Syrian Democratic Forces, with the participation of the Global Coalition to Defeat ISIS, put up a strong fight against the last remnants of the terrorist organization and declared to the world the destruction of the so-called caliphate.

There is no doubt that the elimination of the terrorist organization’s territory was the result of great efforts and sacrifice by SDF forces and the Coalition. High-level coordination between the parties and their strong ties will soon bring an end to the nightmare that has enveloped the entire world and turned the region into a terrorist epicenter.

Rojda Felat surveys a flank of Tal al-Samam with other SDF commandersRojda Felat, who commanded the battle against ISIS in Raqqa, surveys a flank of Tal al-Samam with other SDF commanders. Image: ©Joey L./JoeyL.com/Used with permission

The joint decisions made by the SDF and Coalition forces made the liberation of city after city possible while civilian casualties were avoided by employing precise and controlled military tactics.

U.S. President Donald Trump’s decision to leave some U.S. forces in Syria is very crucial for the next phase of the fight against ISIS, which involves uprooting its intellectual and ideological roots, requiring continuous and long-term work.

American political and military leadership, as well as members of the U.S. Congress, agree that the threat ISIS poses is far from being completely eliminated. By keeping U.S. forces in the region and rearranging the American strategy, the next phase of the fight against terror will help the SDF to preserve the gains made so far.

Generals Mazlum Kobane and Paul E. Funk meetGeneral Mazlum Kobane, Commander of the Syrian Democratic Forces discusses plans to liberate the final ISIS pockets in eastern Syria with US Army Lieutenant Gen. Paul E. Funk, then Commander of Combined Joint Task Force – Operation Inherent Resolve, during a meeting near Ayn Issa, Syria, August 21, 2018. Image: US Army/Staff Sgt. Brigitte Morgan

We want to emphasize the role of the U.S. Department of Defense, and especially the commander of CENTCOM General Joseph Votel, in the territorial victory against ISIS and for ensuring security and stability in the areas liberated from the darkness. We thank him for his leadership and the important role he played in this historic achievement.

Special Envoy Brett McGurk in RaqqaBrett McGurk, Special Presidential Envoy for the Global Coalition to Defeat ISIS, alongside U.S. Army Maj. Gen. James B. Jarrard, Commanding General of Special Operations Joint Task Force-Operation Inherent Resolve during a visit to Raqqa, Syria in 2018. Image: Sgt. Brigitte Morgan/US Army

We also want to acknowledge important role of the former Presidential Envoy to the Global Coalition to Defeat ISIS Brett McGurk in this victory, and thank him for bringing together different nations under the international Coalition and building a bridge between them and the SDF.

Though the structure of ISIS will come to an end, we also want to draw attention to some major challenges that are ahead of us: sleeper cells planted by the terrorist organization, and the danger in ISIS’s ability to reorganize itself by employing tactics of individual terrorist acts such as bombings and assassinations.

In addition, the vacuum of power left after ISIS and the partial withdrawal of U.S. forces will be undoubtedly be exploited by regional and international parties.

ISIS tent city near Baghuz, SyriaRemains of the ISIS tent city near Baghuz, Syria. Image: Mutlu Civiroglu

There is also a growing need to restore cohesion of the community and to reorganize and return people to their communities. The areas the terrorists occupied have been turned into ruins and must be revived. This revitalization will require continued support and rehabilitation at all levels so that citizens can return to their normal lives.

In accordance with the resolutions of the United Nations, the continued cooperation between the SDF and the international Coalition to counter ISIS, led by the United States of America, will contribute to the end of the Syrian crisis. The social component and diversity of our free areas constitutes the first point toward the ultimate goal of a democratic Syria, free from all forms of terrorism.

General Mazlum Abdi is the Commander-in-Chief of the Syrian Democratic Forces.

All views and opinions expressed in this article are those of the author, and do not necessarily reflect the opinions or positions of The Defense Post.

Challenges after the elimination of ISIS

Suriye’yi bekleyen ikinci savaş

Suriye’de çatışmalar hafiflerken, yolsuzlukla mücadele, ekonomi ve siyasetin yeniden inşası gibi sorunlar gündeme gelmeye başladı. Bu dönem halk arasında “ülkeyi bekleyen ikinci savaş” olarak tanımlanıyor.


Suriye'nin başkenti Şam (Foto: Arşiv)

Suriye’nin başkenti Şam (Foto: Arşiv)


Suriye’de çatışmaların hafiflemeye başlaması ile birlikte, uzun vadeli ve köklü yapısal reformlar gerektiren yolsuzlukla mücadele, ekonomi ve siyasetin yeniden inşası gibi sorunlar gündeme gelmeye başladı.

Halk arasında “ülkeyi bekleyen ikinci savaş” olarak tanımlanan bu dönemi DW Türkçe’ye değerlendiren uzmanlar “Suriye’nin kırılgan ve tehlikeli bir dönemin eşiğinde olduğu” konusunda hemfikir.

Suriye içindeki siyasi partilerden biri olan ve savaş döneminde yükselişe geçen Suriye Sosyalist Milliyetçi Parti’den Tarık El Ahmet, “Ülkeyi yıllar süren savaş halinden barış ve huzurun hakim olduğu günlere taşımayı sağlayacak bir sihirli değnek yok ancak (bütün boyutları ile) yeniden imar süreci başladı” dedi.

Carnegie Ortadoğu Merkezi’nden Yezid Sayigh “Suriye’de birçok sorunun çözüm beklediğini ancak mevcut hükümetin politik veya ekonomik konuları çözmek için bir planları olduğunu düşünmediğini” söyledi.

Oklahoma Üniversitesi’nden Joshua Landis ise, yolsuzluktan ekonomi politikasına ve Suriye’ye yönelik yaptırımlara kadar birçok konunun ilişkili olduğuna dikkat çekerek, “Suriye’de durum daha da kötüleşecek” diye konuştu.

Syrischer Pass


Suriye’de resmi evrak temininden hastanede yer bulmaya kadar birçok konuda rüşvet, adam kayırma, kanun dışı uygulamalar neredeyse normal sayılır hale geldi.


Yolsuzluk en önemli sorun

Suriye’nin birçok yerinde devlet kontrolünün kaybolması ile birlikte her türlü ihtiyacı temin ve sevk eden yeni ticaret ağları öne çıkmaya başladı. Resmi evrak temini, okul kaydı yaptırmak veya hastanede yer bulmak, iş bulmak, kanunla ilgili sorunlarda sonuçları lehe çevirmek gibi birçok konuda rüşvet, adam kayırma, kanun dışı uygulamalar neredeyse normal sayılır hale geldi.

Halk arasında çatışmaların sona ermesi ile birlikte yolsuzluğa karşı etkili bir mücadelenin başlatılması, yolsuzluğa karışan kişi veya grupların mahkeme karşısına çıkartılması beklentileri de dile getiriliyor.

Ancak suçlu ile mağdurun karıştığı, mağdurun aynı zamanda suçlu olduğu, yolsuzluk dahil çeşitli suçlara karışanların aynı zamanda devletin yanında savaştığı ülkede beklenen ölçüde bir yargılama sürecinin gerçekleşmesi pek mümkün görünmüyor.

Tarık El Ahmet’e göre, “yolsuzluğa karşı savaşmak terörizme karşı savaşmaktan çok daha zor. Yolsuzluğun kısa sürede yok edilmesi mümkün değil ancak bütün bölgeler devlet kontrolüne girdikçe ve kamu kurumları çalışmaya başladıkça aşamalı olarak azalması mümkün.”

Joshua Landis ise, yolsuzluğun birçok Ortadoğu ülkesi gibi Suriye’nin de on yıllardır çözemediği bir sorun olduğuna dikkat çekti.

Suriye’deki sistemi “bütün bölgede olduğu gibi yönetim güvenlik ve istikrar sağlar, halk politik haklarından vazgeçer, soru sormaz” şeklinde tanımlayan Landis’e göre, Suriye’ye yönelik yaptırımların da etkisiyle “her işin masa altında halledildiği yolsuzluk üzerine kurulu, şeffaflığın olmadığı bir sistem inşa edildi.”

Landis yolsuzluğun adam kayırma, liyakat yerine şahıslara/gruplara sadakat gibi kişisel çıkarları öncelikli gören ve devletin birçok kurumunu saran yapısal bir sorunlar ağı haline geldiğini söyledi.

Yeni model ne olacak?

Suriye’de ayaklanma öncesi dönemde dışarıya kapalı, tek partili ve sosyalizme benzer bir sistem uygulanıyordu.

2000’li yılların ortasında ekmekten mazota kadar birçok ihtiyacın devlet tarafından sübvanse edildiği bu sistemden neo-liberal bir sisteme geçiş hamlesi başladı. İç üretimin yeterli düzeyde desteklenmemesi, Suriye bankaları üzerindeki yaptırımların yatırımların önünü kapatması, devlet kurumlarında ve siyasi yapıda yeni politikalara ayak uyduracak şekilde yapısal dönüşümün sağlanmaması gibi nedenlerle yeni sistem denemesi başarısız oldu.

Basar - Grosbild

Ekonominin savaş öncesi canlılığına kavuşması “en zor konu”. (Foto: Şam’da bir çarşı / Arşiv)


Bu sonuç en sert etkisini ekonomide gösterdi. Sübvansiyonlar başta olmak üzere sosyalist sisteme göre devletin üstlendiği destekler devlet bütçesinde giderek büyüyen bir yük olmaya başladı. Yerel üreticiler zayıflarken, kısa sürede yüzlerce atölye kapandı ve işsizlik artmaya başladı. Sübvansiyonların azaltılması alım gücünü iyice düşürdü.

Savaş döneminde ise ekonomi, tarım arazilerinin ekilememesi, atölye ve fabrikaların kapanması, vergi toplanamaması, askeri giderler, sanayide kullanılan makinelerden hastanelerdeki teknolojik cihazlara kadar pahalı araç gereçlerin kullanılamaz hale gelmesi, binlerce aracın çalınması veya hurda hale gelmesi, yüzlerce kilo altının ve malın bulunduğu çarşıların yağmalanması gibi birçok darbe aldı. Yine iş insanları dahil yüz binlerce insanın servetlerini ülke dışına çıkarması, Suriye lirasının dolar karşısında 10 kat zayıflaması da ekonomiyi sarsan faktörler arasında.

Kalifiye kadrolarını büyük ölçüde kaybeden ve beyin göçü de veren Suriye’de yeni dönemde ekonomi politikası dahil nasıl bir modelin uygulanacağı belirsiz. Bu durum siyasi yapının dizaynından mültecilerin dönüşüne kadar birçok sorunu da doğrudan etkiliyor.

Yeni bir modelin geliştirilmesinin mümkün olmadığını savunan Landis, “Eski sistem çöktü ancak yaptırımlar nedeniyle yeni bir sistem bulunması da çok zor. Bu nedenle eski sistemle devam etmek zorundalar. İnsanları sessiz tutmak ve otoriter uzlaşmayı (güvenlik ve istikrara karşı demokrasiden feragat) korumak için daha fazla şiddet kullanacaklar” dedi.

Yezid Sayigh de Suriye’yi ölmeyen ama kendini nasıl iyileştireceğini de bilmeyen hasta şeklinde tanımlayarak, “Eski sistemi kullanmaya devam edecekler. Politik davranışlarını değiştirmek istemiyorlar. Hâlâa güvenlikçi müdahalelere güveniyorlar. Rejim hayatta kalacak ancak çok kırılgan ve ekonomik açıdan iflasın eşiğinde ve zorluklar devam edecek” diye konuştu.

Ekonominin yeniden inşası mümkün mü?

Ekonominin yeniden inşasını “en zor konu” diye tanımlayan Tarık El Ahmet’e göre yol, elektrik, su gibi öncelikli ihtiyaçların giderilmesi çalışmaları birkaç yıl önce başladı. Yine Halep ve Şam başta olmak üzere binlerce atölye ve fabrika da açıldı ancak yaptırımlar bu süreci yavaşlatıyor.

Joshua Landis, Suriye’de sadece çatışmaların bittiğini ve ekonomi yoluyla savaşın sürdüğünü söyledi. ABD ve Batı ülkelerinin Rusya ve İran’a zarar vermek ve Beşar Esad’ı düşürmek için yaptırımları kullandığını savunan Landis, “Suriye’nin yeniden inşa edilmesi gerekiyor ki mültecilerden kurtulabilsinler ama ABD, Fransa, İngiltere hiçbir ülke yeniden inşa etmek istemiyor. Ancak bu cezalar Suriyelilere. Suriyeliler savaşta kaybettiler, şimdi barış döneminde de… Rejim (Esad yönetimi) ne derse kabul edecekler” dedi.

Syrien verschwendetes Erdöl in Qamischli

Suriye’deki petrol çıkarma çalışmaları (Foto: Arşiv)


Petrol bölgeleri kimin?

Suriye’deki petrol kaynaklarının bir kısmı Suriye ordusunun bir kısmı da ABD destekli Suriye Demokratik Güçleri’nin (SDG) elinde.

SDG ve YPG kontrolündeki bölgelerin geleceğinin belirsizliği, petrol kaynaklarının idaresi ve gelirin kullanımı gibi konuları da etkiliyor.

Yine bu bölgelerde, Türkiye’nin desteklediği Afrin ve çevresinde ve Suriye ordusunun kontrolündeki kısımda farklı idari-finansal ve eğitim sistemleri uygulanıyor.

Bir süredir SDG’nin elindeki bölgede bulunan gazeteci Mutlu Çiviroğlu, genel olarak sokakların ve çarşıların hareketli olduğunu ancak ihtiyaçların Irak Kürdistan’ından veya Cerablus-Bab hattı üzerinden Türkiye’den sağlandığını söyledi.

Çiviroğlu, “Gelen her mal 3-4 el değiştirerek ulaşıyor. Her el değiştirdiğinde fiyat da artıyor. Mazot gibi temel ihtiyaçlar sübvanse ediliyor. Yine askeri (YPG-SDG ve polis gücü Asayiş) ve sivil memurun maaşları genelde petrol kaynaklarından sağlanıyor. Üretim yok, tüketim var ve bu sürdürülebilir değil” dedi.

Ekonomi başta olmak üzere birçok sorunun acil çözüm beklediği Suriye’de yeni dönemi sahada çekişen ABD-Rusya-Türkiye ve İran gibi ülkelerin hamleleri de doğrudan etkileyecek gibi görünüyor.

Hediye Levent


Last days of the caliphate: Mutlu Civiroglu on Islamic State’s final stand in Syria

Mutlu Civiroglu is a Kurdish analyst and journalist based in Washington, D.C. In March 2019 he traveled to northeastern Syria to cover the Syrian Democratic Forces’ final battle against Islamic State in northeast Syria. Speaking to The Defense Post via WhatsApp, Civiroglu detailed his experience with the SDF in the last days of ISIS’s self-declared caliphate.

This interview has been edited for length and clarity.

TDP: How long have you been in Baghuz and how close are you to the front lines?

MC: I’ve been in the Baghuz area for three weeks. From time to time I travel to different cities, like Kobani and Raqqa. I’ve been inside of the Baghuz, almost 100 meters from the ISIS front line, in the range of snipers.


Mutlu Civiroglu


ISIS tent city in

View image on TwitterView image on TwitterView image on TwitterView image on Twitter

Mutlu Civiroglu


There were lots of tenches dug in the village for the civilians. This maybe one of the reasons that many people could fit in a small village.

View image on TwitterView image on Twitter
TDP: How has the fighting changed while you have been there?

MC: The fighting in recent days has been the SDF attacking at night, and ISIS trying to hunt down and prevent SDF’s advance.

Coalition jets and artillery are supporting the SDF, and the clashes mainly took places at night to prevent ISIS from having an advantage in targeting SDF forces. The fear of ISIS holding civilians captive (Yezidis, other kidnapped people) and using these people and their own as human shields made the operation very difficult from an SDF perspective.

So in the daytime there is fire exchange – mortar exchange – but at night more heavy fighting has been observed. The night also gives an advantage to airplanes using thermal cameras to eliminate ISIS fighters.

Mutlu Civiroglu
Mutlu Civiroglu

TDP: What kind of resistance is ISIS putting up?

MC: ISIS have put up heavy resistance. The final phase of the operation has been continuing since January, so because of that there have been thousands of people in this tiny town, so multiple times the operation had to be paused because each time a certain number of people were released by ISIS.

This has been an obstacle for the SDF because just when they start fighting they have to stop again. Evacuating these people, screening them, searching them – it’s a very time-consuming operation. Aside from the combat operation it’s these kinds of operations that cause difficulty for the SDF and the Coalition.

But from the impact of fighting we could see that ISIS have put up very strong resistance because most of their fighters are battle-hardened, hardcore jihadis who came from different parts of the world, especially the Russian-origin – Chechen and Dagestan, from those areas – and other jihadists from North Africa and elsewhere. They were jihadists; they were strong believers in their ideology, so they put up a tough fight on the ground.

Because they have been in Baghuz for a long time they are familiar with the geography, while for the SDF – mainly Kurdish SDF – it’s very unfamiliar territory, because their cities and towns are 200 to 300 km away from here, or even longer. They have been fighting in unfamiliar territory; this causes a disadvantage for the SDF.

Moreover, because of the civilians that have been used as human shields by ISIS, it has made the job of the SDF and the Coalition very, very hard. Even at the moment we see in the last one or two days propaganda spreading that SDF and the Coalition have been targeting civilians, but all international media observed very clearly that human life, protection of civilians – even surrendered ISIS fighters or suspected ISIS fighters were given humane treatment. They were treated respectfully. So many journalists witnessed firsthand how the SDF valued human life and tried to protect them.

Coming back to the fighting, they put up a tough resistance by using heavy weaponry, by using trenches, by using suicide bombers – men and women – and in some cases motorcycle suicide attacks.

Women and children from ISIS-held areas

YPJ fighters screen women and children from ISIS-held camps in Baghuz, Syria. Image: Mutlu Civiroglu

One other thing I heard from SDF sources is that there was a dispute between ISIS fighters, local ISIS members and international jihadis. International, especially Russian-origin ISIS members and other international members, seemed to be willing to fight until the end whereas Syrian or more regional ISIS members were willing to surrender.

I want to share this because not all of them stayed to fight until the end. Of course this might be a tactic of the organization, to space out some of its fighters for the future, hoping that they might have some opportunities, maybe escaping from prison like what happened in Syria and Iraq before.

Whatever the reason might be, a large number of fighters chose to surrender. I believe this was a deliberate tactic of to slow down the SDF, cause exhaustion and distraction, and use so-called surrendered people in future.

TDP: Are you seeing ISIS using women or children in the fighting?

MC: I haven’t seen with my own eyes but talking with the commanders I heard that they have been using women and there are some videos from the last few days clearly showing that there are female ISIS fighters and also children are used, children carrying weapons. That has been told to us by the SDF, but there are videos and photographs proving this. Women carried out suicide attacks this week and previously as well.

Polat Can and Mutlu Civiroglu in SyriaSDF senior leader Polat Can (left) and Mutlu Civiroglu in Syria. Image: Mutlu Civiroglu

Even among the women who surrendered in previous days we have seen very fanatical women. Most of them are hardcore: they don’t show any remorse, they don’t feel regret for anything, and they promise to continue ISIS’s ideology and ISIS’s fight. I saw women who still justify the treatment of the Yazidi people and enslavement of Yazidi women. So there can certainly be some women who were forced, but there’s also a large number of women who chose to be in ISIS and chose to fight for it until the end.

I believe these women may cause serious problems for their respective countries or whoever will handle them. Therefore the SDF and the Coalition should immediately come up with a joint program to decide how to handle them.

TDP: Why is it taking so long to clear this small pocket?

MC: Because there have been thousands of people. Nobody, neither SDF nor the Coalition, could predict such a high number of people could be living in such a tiny place. There were tens of thousands of people evacuated from Baghuz in recent weeks. This number is huge. Each time the operation was intensified, ISIS released some number of people, so that slowed down the operation very drastically, and the focus on saving civilian lives and possible captives’ lives pushed the SDF and Coalition to be more careful, to slow down, and at some points at the expense of frustrating and tiring their own fighters.

Having such a large number of people in a tiny place is the main reason that this operation has been very, very slow and because this is the last pocket of ISIS and it borders Iraq, it is still a mystery what kind of place it is, and what kind of preparation ISIS had. We’ve seen many trenches where people have been living, so probably surveillance planes could not catch them, and also tunnels underground. It’s like a closed box for SDF ground forces: they don’t know what to expect. That’s one of the reasons they had to be extra cautious while advancing.

Mutlu Civiroglu


Earlier today ,last stronghold of ISIS in Syria

Embedded video

TDP: Can you describe the camps ISIS fighters have been living in?

MC: Camp conditions have been very dire, very bad. The town is very small and the number of people is extremely high, so probably there was a problem with food, water, and sanitation. There is a bad smell. People were living in those trenches under poor circumstances, so I think the situation would have been very hard for them because they were surrounded.

The Coalition gave them the opportunity but not all of them agreed to surrender, so based on what we have seen the situation has been difficult because such a small place is not suitable for such a large number of people.

Yazidi children freed from ISIS captivityYazidi children freed from ISIS captivity in Baghuz, Syria. Image: Mutlu Civiroglu

TDP: What’s the mood and morale like among SDF fighters? Do they seem frustrated?

MC: The mood and morale among the SDF fighters is very high. They are sure of a victory and confident they’ll bring to an end the so-called ISIS caliphate, but at the same time they are aware that ISIS is not finished with the end of the caliphate.

In a way they are getting ready for stage two of the fight against ISIS, which is going after sleeper cells, stabilization of the liberated areas, and to make sure the circumstances that allowed ISIS ideology to flourish are removed, and this requires a long, lasting and enduring struggle. They are aware of that and they are getting ready for that. Taking Baghuz will only end the territorial existence of ISIS, but its ideological existence, its ideological threat to the world, is there and they are aware of that.

The Kurdish, Arabic and Syriac ethnic groups are all very happy and the women – YPJ and other women components of SDF – are especially happy and proud that they are playing a major role in defeating an ideology that took pride in enslaving women, and treating women as worthless. Each time Yazidi women were liberated I’ve seen the happiness among the Kurdish women, YPJ fighters. It’s extra special for them, for sure.

Mutlu Civiroglu


Another ISIS video from inside Women also fight against SDF https://twitter.com/mutludc/status/1106757728863703041?s=21 

Embedded video

Mutlu Civiroglu


In this footage allegedly shared by ISIS, chaos inside #Baghouz is seen. Non-stop gunfire and smoke rises. Some women also appear carry weapon and actively fight #TwitterKurds

Embedded video

Frustration is there, honestly, because the operation has been taking too long and the advance is too slow. And remember this is a territory that most of them are not familiar with, they are in this territory for the first time in their lives.

There are logistics problems, water, food, sanitization, hot weather, sometimes dust storms – it makes it very hard to fight. Remember one-and-a-half months ago when there was a dust storm ISIS launched a huge attack and caused serious problems for SDF fighters. Desert conditions have their own difficulties and most SDF fighters are very unfamiliar with these circumstances, and fighting in this geography is not something they are experts in. It causes some frustration, and to me it’s totally natural. But ISIS is almost on the verge of ending.

SDF continue ISIS clearing operations inside Baghuz, SyriaSDF continue ISIS clearing operations inside Baghuz, Syria on March 20, 2019. Image: Mutlu Civiroglu

TDP: Do you think the SDF will declare victory for Nowruz?

MC: Although the public is pushing, the SDF is not going to declare any territorial victory until they are fully sure that Baghuz is 100 percent cleared of ISIS members, explosives, landmines, booby traps, any other danger.

They’ll make sure everything is cleared, there is no one left, there is no harm to their fighters, there is no harm to Coalition partners, there is no harm to journalists. Only then will they announce, but it’s possible that the announcement might come on Friday or Saturday. But again if there are some people remaining inside they will make sure everything is taken care of. They are not rushing; they have been fighting for months now. This operation has already taken too long, so they will not mind waiting for a few more days until everything is taken care of.